Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Ben Gidiyorum
Kendi içimdeki kalabalıktan
Yorgun düşüyorum bazen
Ve ıssız sokakları başıboş arşınlamaktan
Hüzmemdeki karanlıktan
Gecenin ağzından akan sessizliğe yürüyorum

Dar bir girdabın içindeyiz
Çepeçevre sarmış zorlu bir yaşam
Denizin kıyısına vurmuş balıklar
Dağların eteğinden asılmış ağaçlar
Ürkek bir ceylan üşür düştüğü çukurda
Karıncalar yuvasız, tutsak bir kovuşta

Aç kapıyı gir içeri sevgili
İlk günaydın diyenim
Son iyi geceler diyenim ol

Nefesin yüzüme vursun
Serin sular gibi dağıtsın

GİT

İki taş arası ezdiğin yüreğim,
artık sızlamıyor yokluğuna.
Özlem duymuyor sevgiyle bakan gözlerine.
Artık heyecanla çarpmıyor içim hiçbir şeye...

Hadi, topla bütün dağınıklığını ve git artık
Bak, sonunda çocuk gibi azarlandın gönül
Sen ne osun ne busun asaletini korumalısın
Asil duruşunu ayaklar altına düşürme gönül

Üzülme sevgili...
Ben yara almaya alışığım...

Hiç biriniz bıçak kullanmadı
Beni öldürmek için...

Şu yalan dünyada yüzüm gülmedi
Gelen ömürden bir şey çaldı gitti
Seviyorum diyen özde bilmedi
Gelen ömürden bir şey çaldı gitti
Bir daha inanmam yalan sözlere

Dinmedi yüreğimde sızım
Kalmadı artık tadım tuzum
Ağrıyor dilsizdir sol yanım
Gitti benden can içi canım

Selamı sabahı kestin
Gönlümde aşkın acısı
Sevdamı ezip te geçtin
İçimde gönül yarası

Gizli kahramanlar
Kırk madenci göçük altında cansız
Yerin yedi kat dibinde hepsi hayatsız
Dünyayı kömür karası bir yangın sardı
Kimler bu gizli kahramanları yadsıdı
Günyüzü görmeden karanlığı örttüler