Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

BENİM ANNEM

Yeryüzünü sevgiye boyayan, yedi veren
Tılsımlı, sihirli bir değnek gibi büyüleyen
Zümrüdüanka misali küllerinden yeniden doğan
Dünyanın göğsünden çisil çisil akar benim annem

Beni bana bırakın

Zor zamanların koynunda büyüdüm,
Zümrüdüanka misali her defasında,
Küllerimden yeniden doğurdum kendimi.
Karanlığın belleğindeyken bile,

Derin bir uğultu oldu yaşam
Kalabalığın ortasında kavga
Aşkta kavga, kalplerde yara var
Bende ki yar'a gelmez ki dile

Dil suskun, gözler yorgun

BEN DELİYİM/ Derya Avşar

Sen bana bakma / ben deliyim!
Kafama estiği gibiyim.
Kim ne der değil /ben ne diyorum,
ona bakarım.

Bir değil bin can aldın Eylül
Histerik ayıdır, yıkıcıdır Eylül
Kanar dalından kopartılan gül
Boyun büker sünbül
Yalnız kalır bülbül
Insan kanar / Insan yanar

Ben Geldim

1-Kadın
Yokluğumda, saçın sakalın birbirine karışmış!
Dağ bayır, yağmur çamur demeden,
Yollara vurmuşsun kendini deli divane misali...

Ayın şavkına düşer gülüşün
Umut ekilir, durulur hüznün
Yar demedin, yar demedin
Beni ben gibi gibi sevmedin

Dolaştır tenimde gözlerini

Sıcak bakışlarınla uyandım yine
Gülüşlerin düştü
yüzümün tam orta yerine
Kahkahaların süslüyor sol yanımı

Henüz on yediydi benim yaşım
Ben kalbimden kurşunlanmıştım
Ecel değil düşmandır yani başım
Boğazıma dizildi ekmeğim aşım

İnce belli bardakta çay yudumlar gibiydi hayatın tükenmişliğini içmek...

Sanki dune gore bugün biraz daha yorgunum be anne.
Sanki bugün biraz daha yılgın bitkin ve caresizim anne.