Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Gözünde büyüttüğün
çoktan küçülmüş
başka gözlerde
sen hala...
aynı görüyorsun onu
ama değmez

Şimdi yoksun/ama hep varsın
Yokluğuna dair yazamıyorum
Elim titrek/gözüm yaşlı/kalbim acılı
"Baba!" diyorum, bütün evren yankılanıyor
Senden, birtek senden ses çıkmıyor

Sancım büyük anne/sancım beni dogurdugun gun kadar büyük/ne geldigine seviniyor insan/ne gidecegine pisman /yürekler mayın döşeli... / üşüyorum / ört üstümü toprak ile...

Ört ki / babamın gözlerinin rengine yol alayım / yürüdüğü dikenlerin üstüne dökülen terinden öpeyim / tenini örten karanlığın üstüne güneş olayım...

Ölüm soğuk bir gerçektir Ardında koca bir boşluk oluşur Özlem büyür / hasret çoğalır Ama "Yüregim de ektiğin Ümit" bitmez Bitmeyecek babam! / Yüreğimde ektiğin ümit ışığı hiç sönmeyecek...
O ışık sensin / sen babam.

Hangi zalimin eli kırdı içindeki umudu
Tutma gülüşlerini tükür puştun yüzüne
Hangi düşün bağrında durur sevdalar
Bağıra çağıra haykır içindeki çoşkuyu
Haykır tütüncü Mesut haykır,

Bir gülüşün dudağına umudu koymuş
Endamlı tebessümü sen olan
Mavi düşlere tutunan bir yaşamı
Ağrıyan yaralarıma sardım.

Gülüşün bir büyülü rüya
Geceme akıyor düş gibi
Bakınca rengi sarhoş eden
Gözlerin mavide su gibi

Sen bahar kokulu çiçeğim

Haydi, satın taşı, toprağı, malı
Uzayda serecekler kırmızı halı
Ağlanacak halimize güler olduk
Bahçeye gül olmadan solduk

BAK

İnsanlık mı arıyorsun
Senden ötede arama öyleyse
Önce kendinden çık yola
Cenneti mi arıyorsun

Vazgeçme ahir-i devrandan
Ararsan bulursun dengini
Beyazı boyama katrandan
Bakarsan görürsün gerçeği

Dünyada bitmiyor sanrılar

Ben kim miyim?
Ben, dünyaya üryan gelmiş
Üryan yaşayan
Üryan gidecek biriyim
Ben, zalimin karşısında
Ezilenin yanında duran