Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Salkım Söğüt gibi
Uzanırım göllere
Yağmayınca yağmur
Kurur dönerim çöllere

Sahra çölünde

Kadının uzuvları günahtır
Sesi erkekleri ayartandır
Topluma bakılırsa şeytandır
Saçlarından asılır kadınlar

Kadınlar kadınlar yaralılar

Çığlık...

Sevgisiz insan sevgisiz aileyi,
Sevgisiz aile sevgisiz toplumu,
Sevgisiz toplum hastalıklı zihniyeti
ve çürümüşlüğü doğurur.

Çocuklar sakın saklanmayın
Saklambaç oyununu oynamayın
elma dersem de çıkın
armut dersem de çıkın
kaybolmanıza kimsenin tahammülü kalmadı
Ressamlar küçük tabut resmi çizemez

"Şair hırkalı çocuk" dediler adına
Şiir yüklü/al yanaklı doğdu tüm çocuklar
Ne güzel bir ünvan, yüreklerde mihman olmak
Çoğalmak/ezelden ebede yol almak
Geçtiği yollara şiirler dökmek

Ne kadar da sahtesiniz,
Yüreklerlerinize ilk dokunanları,
Bir pula satmayı nasıl başarıyorsunuz?

Mideme kramplar düşürenler,
Şimdi başka avlar peşindeler...

Zaman geçiyor;
Gözlerinin rengi grileşiyor
Umutlar uzaklaşıyor.
Biliyorum sevgili,
Sen beni unutuyorsun!
Oysa ne içtenlikle

Ölmeden ölesim gelir bu gece
Mezar kazar, avucuna alır ellerin
Elzem bir sızı olur mesafelerin
Razıyım son nefesim olsun gözlerin

Derya misali vururum kıyılarına

RENKLERİN ANASI

Seni sana nasıl anlatayım?
Sen, Mezopotamya uygarlığı,
Sen,
yediveren güllerin eseri,

RÜYAMA DÜŞTÜ

Dağıldı gecenin ortasında büyü
Gidişin ansızın rüyama düştü
Sıçradım uykularım bölündü
Bana geleceğin fikri hayaldi