Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Hiroşimaya atom bombası atıldığı'nda
Japon kız, daha iki yaşındaydı
Maruz kaldığı yüksek radyasyon sonucu
On iki yaşında kansere yakalanmıştı
Tedavi gördüğü hastanede kağıttan
Turna kuşları yapmaya başladı

Tutsaklık dört duvar arası değil
Kafalardaki kronik dusuncededir
Özgürlük başa buyruk olmak değil
Gökyüzünde uçan kuşa özenmektir

Her insan biraz evren gibidir
Sırlarla dolu ahenk içindedir
Bazen tsunami olur yutar
Bazen sakin bir liman gibi sarar

Her insan biraz deniz gibidir

Duymasa da kulağım
Görmese de gözlerim
Koşup yürüyemesem de
İnsanım, insanız, insansın
Özgürlük engele takılmasın

Gözümde tütüyor o hallerin
Unutulmaz buğulu gözlerin
Hatırımda durur son sözlerin
Özledim özledim yâr özledim

Özledim özledim

Susturdum yalnızlığın hüznünü.
Büyüttüm besledim içimde seni...
Sancılanan yaşamın iç sesi gibi,
Özledim özledim seni...

Özledi yüreğim seni
Özledim canımda can olup,
Elleri sevgisiyle saran yar.

Güneş olup ruhumu ısıtan
Özledim kanat çırpan kalp atışlarımda ki;

Özledim özledim

Göz pınarlarımdan aktı özlemin
Hasretin içinde büyüdü sevdan
Damarımdaki kan gibi cansın
Can gibi özledim, özledim seni...

Ah be baba, gidişine alışamadım
ben daha
ya sen
sen bizsizliğe alıştın mı o meçhul yerde?

En zor zamanlarda bile
Umutlu olmayı bildik
Sevgi ile birbirimize sarıldık
Ne zor yaraları iyileştirdik
Kimseye edilmedik
Ağrıyan yanımıza rağmen