Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Anne kucağı, yağmur sonrası
doğan güneş, ılık bir bahardır
Zemheri ayazında üşüyen
Bedenini sarmalayandır

Anne kucağı, tüm acıyan

Bir serçe vuruluyor kanatlarından
Gökyüzünden kan deryası akıyor
Bir annenin kederli gözlerinden irin
Bir anne saçlarından sürükleniyor uluorta
Elleri, etleri, kemikleri lime lime ediliyor
Göğsü, gözü kör bıçakla deşiliyor

Çiçek açmış dağlarında
Umut vardır bağlarında
Sevgi ekmiş yanağında
Bahar gelmiş yaylasında

Kar yağıyor kar yağıyor

Dağ eteklerinde çiçekler dökülüyor yamacına
Yatak serer börtü böcek yuva yapar koynunda
Havası sert, insanı mert huzur kokan Ardahan’ım
Ardahan’ım Ardahan’ım bağrımda açan baharım

Kazı koyduk baskıya, soğuk içtik ayranı yayıkta

Göçebe kuşları gibiyiz her birimiz
Yuvasından, yurdundan ayrı düşmüş
Gurbet yolunda özlem çekmişiz
Yüz yıllar geçse de Ardahan'ı özleriz

Ey asi asalet;
Gençliğini, güzelliğini kaybediyorsun;
Dalından koparılan yaprak misali,
Oradan oraya savruluyorsun...
Özgür bırak yüreğini de, aşka doysun.

Güzel Aze!
Gülüşü devrim yapan Aze..!
Yanağında çiçek çiçek bahar
Dudağında bir mühürdür aşk
Unutulmaz kırlangıç misali...

AŞK

Aşkın ateşine düşmeden, aşkın tadına varamazsınız...

Önce yaraları sarmalı, iyileştirmelisiniz.

Hayatı dilediğince yaşa şeker tadında
Sar kollarını umuda boya yarınlarını
Hüznü, hasreti, özlemi sav başında
Her renkten aşka beze gönül kuşlarını

Deniz Gezmiş
Her yer derya her yer deniz olmuş
İdam sehpasına tebessüm etmiş
Bedenini teslim etmiş
Onurunu kaybetmemiş
Yüreği iki dudak arasında ezilmiş