Derin Kırılgan Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Kaybetmekten korkmayan insanlar vardır,
zannedildiği gibi korunmazlar değillerdir.
Kimseyi hiçe söylemediklerinden değil bu suskunluk,
aksine bir zamanlar çok değer verenler
yanılmanın kaybettiği omuzlarında taşımışlardır.

Onları kaybetmeyi yarım öğrenmedi,
güvenmeyi de ucundan tutmadı.
Kalplerini açtılar,
içeri buyur ettiklerini herkesin
ayakkabılarıyla ruhlarına girdiler.
İşte en çok da buradan yoruldular.

Yaşamış hikayeleri çoktur onların,
heybesi doludur;
yarım kalan vedalar,
içine atılmış cümleler,
“anladım” denilip anlaşılmayan suskunluklar…
Her biri bir iz bıraktı,
diğerleri silinmedi.

Bu nedenle adımlarını korkakça atmazlar hayata geçiriyor,
çünkü korkmayı zaten öğrenmişlerdir.
Artık yürürler;
cesurca, ağır ama kararlı.
Ne herkese dönerler,
ne de onu çağırana giderler.

Onun eşyalarını onların tektir.
Güven tektir;
bir kez çatladı mı
bir daha tutmaz.
Sevda tektir;
ya hak eder ya ısırır.
Dostluk tektir;
sırtından döndüğün gün değil,
sırtından vurduğun bir ısırıcı.

Yanlış da tektir.
Bir tek yanlış,
bin doğruyu susturur. Ne temizler, ne de kelimeler
onu temizler . Çünkü bazı hatalar vardır mürekkeple yazılmaz, doğrudan kalbe kazınır. Yaşamış hikayeleri olanlar ürkek sanılır, kişilik en cesur olanlardır. Kolay güvenmezler ama bir güvendiler mi arkalarına bakmazlar. Kolay sevmezler ama sevdiler mi yarım bırakmazlar. Onların yıkılmasından korkmaz, çünkü kaybedeceklerini bilirler. Asıl korkuları, kendilerini bir kez daha yanlış birine bırakmaktır. Ve belki de bu yüzden sessizdirler, seçicidirler, ama dimdik dururlar. Çünkü çok şey yaşamış bir yürek, kırılganlık değil derin olur.