İsmini melekler fısıldamıştı kulağıma
Karanlıkta yüzün ay parçası gibiydi
Güzel kokulu sardunyaya pencerenin
Bir gecede meftun olduğu hiç görülmedi
Uykuyu unutmuş gözlerim karanlığın esiridir
Her şeyi kuşatan hiçliğin içinde yalnız kaldık
Acıları sırtta değil yürekte taşınırmış yeni anladık
Günler ayrılığı öğretirken biz benliğimizi unuttuk
Doğan her gün senden gelen bir sesti servetti
Küçük kırıntılara razı bir yaşamdı bizimkisi
Bir mütevazı mutluluklar yaratma sevdası
Çok yanlış limanlarda bekledik birbirimizi
Yollarımız bir buluştu bir ayrı düştü
Gönlündeki tatlı hayalleri kendine sakla
Acılarını ise benden yana gönder gelsin
Allahım sadakatsiz herşeyi bize yasakla
Günlerimiz bir başka güzel olsun istiyorum
Karanlığın derinlerinde kalan akıl firari
Tüm duygular özgür olsun
Sana dert anlatamıyorum bedia
Ben seni nasıl unutabilirim
Dudaklarının tomurcuk tadı halâ aklımda
Bakışların bir hercai menekşe kıvamında
O güzel gözlerin için bu ömür neymiş
Büyük sevdalar için ne cesur yürekler gelmiş geçmiş
Yakamozlar bir başka ışıldarmış aşk dile gelince
Göz kapaklarımın sürgülerini çektim ben bu gece
Yutkunamadığım bir yumruk gibi
Yüreğime oturacaksın biliyorum
Ama olsun ben yine buralarda olacağım
Seslendiğinde seni yine ben duyacağım
Seni unutmak bir an meselesi değil
Bir duygu seviyesidir
Bunca yaşanmışlıktan sonra
Hatırları silmek bir gönül darbesidir
Beklemek müthiş bir cehennemdir
Yada Tutuşturanı alevlendireni
Açıkça bilinen bir dumansız yangın
Ne kadar beklersen o kadar çok yanarsın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!