Kader dediğin hiç de masum değil
Önümüze koyup “yol” dediği
Aslında sonu sarp bir uçurum
Zaman da kaderin gizli suç ortağı
Topla bütün göçmen kuşları gölün koynunda
Onlarda bir karar versinler artık
Ya varsın yollarına revan olup gitsinler
Bir daha bu iklimlere geri gelmesinler
Yada temelli buralarda kalıp
Mutluluk yetinmeyi bilenlere özgün bir limandır
Mutsuzluk ise acımaz küllerine gömer insanı
Bu sebeple sırların sırrına ermek için
Bir naçiz bedende inanç biraz diri kalmalı
Kanamasaydı hiç görürmüydün?
Yüreğimde açtığın derin yarayı
Sevgiye küs mü? Bu kara geceler
Hiçbir şey göremez oldu sevenler
Hasret çekene her yol engel
Ümitsize ise başından beri zindan
Sen daha hayal iken ben seni sevdim
Gönlümün kuytusunda saklı duran nur gibisin
Bahar menekşeleri gibi gözlerin değdi gönlüme
Kuruyan dallarıma can veren huzur gibisin
Yaşanan ömür çok çabuk geçer
Hakikat ırmağında anadan üryansın
Yalana tevessülün olmasın
Bırak sevgiler hakikat ışığında
Örtünme hakkını kullansın
Bir tatlı gülümseyiş kalsın
Kararmış düşlerden bir gök kuşağı fırladı
Kabardı bir renk cümbüşüne döndü
Renklere her isteyen farklı anlamlar yükledi
Canlı ışık huzmeleri şekli özünden uzaklaştırdı
Bizde geride kaldık ürktük birazda korktuk
Haberi duyulmamış sevdalarda saklandık
Çok söz ile cümleyi yorma
Yoksa bakışlar durulur cümle alem yorulur
Bunun hesabı senden mutlaka sorulur
Suskunluğa hapsetmiştim kelamı
Benim de sevmekten yana isyanlarım oldu
Biriken mülteci düşüncelerim
Depreşirdi her sonbaharda
Bende kaçamak aşklar yaşadım
Şeytana uyduğum gecelerde
Gecenin günahını aklamaya
Neden yüreğim zifiri karanlık bu mevsim?
Neler oluyor bu ışıklara?
Sokak lambaları bile yetersiz
Denizdeki yakamozlar da isyanlardalar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!