Bu gün dünden çok uzakta
Yarına çok yakınım demeyi çok isterdim
Ancak bir tutam sevgi adına söylenen yalanlar
Nihai mutluluğumuzu engelledi
Son geceki sessizliğin zehir gibiydi.
Aşk, her türlü zorlukları beraber aşan
korkusuz yüreklerin emsalsiz düşüdür.
Ben şimdi köhne bir anılar değirmenindeyim.
Her yanım tuhaf bir beyaz toz içinde;
İman etmenin bir külfetinin olduğunu bilmek inançtır
İnanç, omuzda taşınan görünmez bir dağdır
Her adımda ağırlığı biraz daha anlaşılır
Dilin söylediğiyle kalbin sakladığı
Dilsizdir benim ızdıraplarım
Kimseye hesap sormazlar
Kızgın çölün hiddetli güneşi kadar
Kurak çorak ve yılgındırlar
Sadece bana ürkerek gelen
Hevesli yürekleri yakar kavururlar
Bazı sevdalarımızı
Bir mendil gibi güverteden sallayınca
Bitti sanıldı,
Bazısı ise hâlâ yürek cebimizde saklı
Bazı anlarda kendi duygusallığının
Görkemli zirvesinde oluyorsun
Ona içinden gelen en ince duyguları
Olanca samimiyetinle yazıyorsun
Sonra bir şekilde cesaretin kırılıyor
Fakirlik zordur baş eğdirir insana
İddiası olmayanın dünyasını değiştirir
İnsan kendini koyverdiği anda
Biraz yalnız biraz daha güçsüz olur
Yaşam endişelerim huzurla değişsin
Dirlik ve düzen içinde bir ömür beklerim
Korkulu rüyalarıma güven çöksün
Şüphelere yer kalmasın isterim
Aslında ben karşı karanlık ormanın
Bir garip körpe kuşuyum
Buralara pek yabancıyım
Ben bu iklimlerde pek yaşayamam
Karşıdadır benim tüm yakınlarım
Uzaklaştırma beni muhitimden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!