Özlemeyi baştan göze aldık bir kere
Mecruh bir yürekle çıktık yola
Önümüze ne çıkacak
Peşinen hiç bilmiyoruz
Yalnızlık duygusu sana her gün farklı şeyler yaşatır
Bazen onun sesini, bazen susuşunu özletir
Kimi zaman bir bakışın gölgesinde
Kimi zaman gecenin en savunmasız yerinde.
Dirilerin ölülerden önce çürüdüğü bir zamandayız.
Toprak sabırla bekliyor dünyasını değişenleri
Ama insanlar daha ölmeden dağıtmış yürekleri
Dolaşıyor kirli yüzler hâlâ boş sokaklarda,
Koca dağların gölgesi
Vadiye vurduğunda görürsün elbet
Birden yön değiştirir rüzgar
Havanın rengi kendiliğinden kızıla döner
Dağların mevsimi dardır
Zirvesinde esen rüzgarı vardır
Kayalıklarda hayatlar acımasızdır
Karı kırağı çok ayazı sert olur
Günlerdir göklerde uçan kuşlardan ne haber?
Dönüş için yüreklerde bir umut kaldı
Mevsimlerden süzülen bir bahar vardı
Bütün güzellikleri bir bir gördüm
Kar yağıyor
Elim kar altında
Tomurcuk kardelenleri arıyor
Kara dokundum biraz ılık gibi
Yüreklere dokunamazsın buz gibi
Duygularımız durmasını istediğimiz zamanla
Geçip gitmesini istediğimiz zaman arasında
Bir belirsiz yerde takılıp kaldı
Lacivert deniz gemileri taşımaktan yorulmadı
İnsan bu eskiyi mutlaka özler
Ama onun esiri de olmaz ki
Biz sanki kendimizi biraz fazla kaptırdık
Sevgimizi bile fazlasıyla abarttık
Biz damlayı deniz yapamadık
Ama o deniz damlayı fethetti
Damla denize düşünce kayboldu gitti
Hiç bir zaman deniz ile bir olamadı
Garip bir damla olarak anıldı kaldı
Bizde biraz o damlaya benzedik
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!