Çürüyen Dünya Şiiri - Afşin Dualı

Bak buralar hep bataklık, ruhlar karanlık, her taraf anlık!
Zamanı sattık, ahlakı attık, vicdanı yıktık, dibe mi battık?
Gözleri kör, kulakları sağır, yükümüz ağır, geçiyor asır!
Kimse de bakmaz ardına bile, dillerde hile, kalplerde nasır!
Görüntü parlak, içi boş kovan, çıkara tapan, gemini kurtar!
Sosyal medya, sahte bir rüya, maskeli dünya, ruhunu yutar!
Herkes seyirci, herkes bir bilmiş, insanlık silmiş kendi özünü!
Çürüyor nesil, paraya esir, görmüyor gözü, unutmuş sözünü!

Vurdumduymaz dünya, dönüyor boşlukta!
Ahlaktan uzaklaşan kaybolur bu yoklukta!
Koşuyor herkes çukura, çöplük her sokak!
Bir çıkış var elbet, uyan da etrafa bak!
Vurdumduymaz dünya, her yer kirlilik!
Ruhlar esir düşmüş, kalmamış birlik!

Adım at, bak kaç, her taraf aç, saygıya muhtaç, nefret bir ilaç!
Z kuşağı, X kuşağı fark etmez, kalmamış hiç kimsede inanç!
Koptu bağlar, ağlar çağlar, çöktü dağlar, yalan sevdalar!
Bencil adımlar, hissiz kadınlar, kirli yarınlar, boş kavgalar!
Edep bir giysiydi, çıkardı herkes, sokaklar rezil, her köşe dehliz!
Bize ne oldu, kalpler mi soldu? Çöplüğe döndü koca bir deniz!
Dur de bu akışa, kör de bu bakışa, sapma bu yoldan, gitme o yana!
Ahlak bittiyse, insanlık gittiyse, kalmadı sözüm artık sana!

Koştun durdun, ne buldun dünyada?
Her şey sahte, her şey bir rüyada...
Çöplükten çık, nefesini dinle,
Gerçek huzur, can bulur seninle...

Bırak bu kiri, bırak bu yalanı,
Gör artık kalbini feda kalanı.
Yorulmuş ruhlar, durulur sesler...
Yüzünü dönünce son bulur yaslar...
Çürüse de dünya, çöpse de sokak,
Huzur Hüda'da... En son durak...
Huzur Hüda'da... Kulak ver, bak...