Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Sabit değil şu hayat, öğren bunu ey nefsim!
İnat edip diklenme, deme bana ben nefs’im!

Oku ayet ne diyor, iman eyle fermana!
“Bütün nefsler ölümü, tadacaktır! ” der sana.

Atıp gözden ülfeti, açsan onu ne olur?
Aklın eder ibadet, gördüğün ilim olur.
Ruhun bulur inşirah, sükûn bulur her hassen,
Böyle bakan âlem’e; bir makbul âlim olur!

Felsefeci gözüyle, bakmayasın âleme!

En çok giden zoruma;
Milli gaflardır benim
Böyle külli vartaya,
Çok hayretler ederim!

Örneğin şu piyango;

Uğraşırım onca yıldır;
Hakka bir kul olamadım.
Elbet bu hal abd’e züldür!
Zülden muaf kalamadım.

Yok, inancım nebi gibi

Rasat edip evreni, gör muhteşem nizamı!
Kimdir acep âleme, kanun yapan mizanı?
Tesadüfen olur mu, böyle eşiz bir düzen?
Bir nazım’ı görmeyen, kaybetmiştir izanı.

Hercümerçti tüm düzen, olmasaydı adalet

Makam versen sen kendine;
Bil ki nefsim aldanırsın!
Sorsan seni, sen son dine;
Belki bana inanırsın.

Sahi nefsim sen kendini;

Delilikten eser yok, amelinde işinde;
En akıllı ins sensin, bana göre ey yiğit!
Yansıyan sırf kemaldir, vakarlı gidişinde;
Zannederim sensindir; Hak indinde en yiğit!

Nehiy varsa bir yerde, uğramazsın semtine

Sabır nerde ne zaman;
Lazım olur insana?
Dinle madem o, zaman!
Elzem olan ne sana?

Sabr-ı cemil istersen?

Her merhaba diyeni, dost sananlar yanılır!
Ne yazık ki şu günde, bunlar çokça anılır.

Seçmek için dostunu, al eline kıstası!
Vur miheng-i şer’i ye, tefrik eyle en hası!

Gayet mümbit bir zemin; recep şaban ramazan,
Çokça sevap isteyen; kadir kıymet bilmeli!
Bilhassa kandillerde; cömerttir sevap yazan!
Onları ihya edip; bire binler almalı!

Her birisi beşere, haktan inen hediye!