Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Yoktum varlık yurdunda, lütuf ile var oldum,
Bir hiçlikten halk edip, ins yapana hamdolsun!
Lazım olan her şeyi, şu arzda hazır buldum,
Bunları bahşedene, sonsuz kere hamdolsun!

Yapmamış yılan, çıyan, kılmamış bir haşere,

Meşru ya savaş açmış, her yerde haramiler,
Huduttan bahsedene, arlanmaz “gerici” der.
Helaller kâfi iken, keyfine insanların,
Rabbine inat, için, illa da haramı yer!

Dillerde teranedir, sınırsız(!) bir hürriyet,

Pek çokları ne yazık; sırf memnuyu sevmede!
Haram helal demeden; aşk işinde ivmede!
Seviyorsan sen insi; öğret ona doğruyu;
Gayr-i meşru sevene; “aman kardeş sevme” de!

Bizim seyyah nihayet, indi dağdan ovaya,
Tefekkür ede ede, ağır ağır ve yaya.

“Dağdaki bunca delil, yetişir” dedi. Bana,
“Kâfidir elbet” dedi.”bunca delil insana.”

Haset yakar hasid’i, sokma kalbe onu sen!
Yok, zararı hasmına, kıskançlıktan inlesen!
Kimse ona mal veren, iste sen de o, zattan!
Yatıp, kalkma boş yere, ganilere kinle sen!

Dünya malı veballi, fazlasına özenme!

Gerçek mürşit; ilimdir, tartışmaya mahal yok,
Okuyup düşünene, elbette’ki misal çok.
Zannetmeyin mürşitlik, münhasırdır insana!
Çok hayvanı ins’lere, mürşit kılmış yüce Hak.

Her bir hayvan üstaddır, ifşa eder halleri!

Bu akşam kandil yine,
Haydin dostlar tövbeye!
Son verip, öfke kine,
Yönelelelim; tövbeye!

Fısk, fücurda; yok fayda!

Hayat denen nimetin, kıymetini bilmedik!
Çar, çur edip harcadık, savurduk saman gibi.
Kaybedenin halinden, ibret dersi almadık!
Yanıp nar-ı memnuda, savrulduk duman gibi.

Buhar oldu onca yıl, çölde serap misali!

Ne haddime itiraz?
Her halime hamdolsun!
Nasıl derim; verdin az?
Ne verdiyse hamdolsun!

Yalnız; küfür müstesna!

Hikmet yükle, öyle de! muhataba kelamı!
Konuşursan kitabi; kalmaz kullar bil ami.

Her kitabı hak sanıp, alma sakın kaal’e!
Son kitaptan gayriyi, nesih etti Hak Teâlâ.