Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Sabit değil şu hayat, öğren bunu ey nefsim!
İnat edip diklenme, deme bana ben nefs’im!

Oku ayet ne diyor, iman eyle fermana!
“Bütün nefsler ölümü, tadacaktır! ” der sana.

Atıp gözden ülfeti, açsan onu ne olur?
Aklın eder ibadet, gördüğün ilim olur.
Ruhun bulur inşirah, sükûn bulur her hassen,
Böyle bakan âlem’e; bir makbul âlim olur!

Felsefeci gözüyle, bakmayasın âleme!

Uğraşırım onca yıldır;
Hakka bir kul olamadım.
Elbet bu hal abd’e züldür!
Zülden muaf kalamadım.

Yok, inancım nebi gibi

Bir nesneydin çok özel, sineleri süsleyen,
Kayboldun birden bire, nerdesin ey merhamet?
Senin kadar hoş kokmaz, ne sümbül ne fesleğen,
Bari gönder kokunu, vicdanlara merhem et!

Sen çıkalı özlerden, kap oldu kalpler har’a,

Artar ahım eksilmez,
Arşa çıkar eyvahım.
Yüzüm gülse, öz gülmez,
Yok, mu benim felahım?

Döndü gönlüm virana,

Rasat edip evreni, gör muhteşem nizamı!
Kimdir acep âleme, kanun yapan mizanı?
Tesadüfen olur mu, böyle eşiz bir düzen?
Bir nazım’ı görmeyen, kaybetmiştir izanı.

Hercümerçti tüm düzen, olmasaydı adalet

Sokma kalbe inkârı!
Yakar billâh içini.
Münkirliğin yok karı!
Düşün arzdan göçünü!

İçte harlar yanarken;

Sanma düşman uykuda, koca şeytan gaflette!
Uyanık mı gafil mi, gör şaşırıp gaf ette!

Hiç durmadan çalışır, elleri ve kafası!
Hazırlar o, ins, cine; bin bir türlü kafesi.

Etti arzı istila;
TV denen bir bela!
Bu şeytani iptila;
Tasallutta her kula!

Tam bir iblis kutusu!

Herkesi sevk eden bir saik vardır,
Sanmasın hiç kimse, bağımsız yaşar.
Beşere ya şeytan, ya halık yardır,
Hak sevke uymayan, batılda şaşar.