Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

İnsan olmak isteyen; seçsin son din İslam’ı!
Zira ancak o yapar, kâmil insan bir ham’ı.

Kıvam verir insana; Hak, hakikat, Şeriat!
Oku, öğren ve yaşa, hayatından şerri at!

Halklar lakayt, bigâne; ölüm denen memura!
Yoksa ecel kimine, mesafeli, uzak mı(?)
Bu lakaytlık gelmesin; uzaklıktan amir’e?
Mevte hasım mefkûre; kör şeytandan tuzak mı?

Nimet olmaz külfetsiz,
Olmaz rahmet zahmetsiz,
Sanman her şey ücretsiz,
Şükür gerek nimete!
Yoksa döner nikmete!

Artar ahım eksilmez,
Arşa çıkar eyvahım.
Yüzüm gülse, öz gülmez,
Yok, mu benim felahım?

Döndü gönlüm virana,

Bir nesneydin çok özel, sineleri süsleyen,
Kayboldun birden bire, nerdesin ey merhamet?
Senin kadar hoş kokmaz, ne sümbül ne fesleğen,
Bari gönder kokunu, vicdanlara merhem et!

Sen çıkalı özlerden, kap oldu kalpler har’a,

Sanma düşman uykuda, koca şeytan gaflette!
Uyanık mı gafil mi, gör şaşırıp gaf ette!

Hiç durmadan çalışır, elleri ve kafası!
Hazırlar o, ins, cine; bin bir türlü kafesi.

Etti arzı istila;
TV denen bir bela!
Bu şeytani iptila;
Tasallutta her kula!

Tam bir iblis kutusu!

Herkesi sevk eden bir saik vardır,
Sanmasın hiç kimse, bağımsız yaşar.
Beşere ya şeytan, ya halık yardır,
Hak sevke uymayan, batılda şaşar.

Sanma dolu akılla;
Sen gördüğün her ser’i!
Saç dolsa da ak kılla;
Çok fikirler serseri.

Ekser çağdaş(!) divane

Makam versen sen kendine;
Bil ki nefsim aldanırsın!
Sorsan seni, sen son dine;
Belki bana inanırsın.

Sahi nefsim sen kendini;