Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Garipleşti insanlar, ölüm sevmez oldular,
Tuhaf tuhaf insanlar hanelere doldular.
Ne maziyi okurlar, ne bakarlar atiye,
Zannetti insancıklar, böyle mutlu oldular.

Herkes yapar bir kondu, şu kısa hayat için,

Elbette kolay değil; hakiki insan olmak!
sureten âdem olmak; yeterli vasıf değil!
İnsanlık; iman ile rabbini razı kılmak!
Sireten adam olmak; istenen vasıftır bil!

Vasıf demek; huy demek, o nebevi olmalı!

Ta âdemden beridir, iman küfür savaşı!
Bir tarafta iblisler, bir tarafta hüdabin!
Cerbezedir iblisin, ayrılmaz arkadaşı!
Öbür yanda cehalet, beri yanda hep hak din!

Hakikatbin olanlar, elbet nebi gurubu!

İnsanı insan eden; elbette ki imandır!
Kim bilirse Rabbini; o, şu arzda sultandır!
Allahtan gafil olan; şahıdır bedbahtların!
Sureten insan ama, hakikatte şeytandır!

Taklit iman çabucak, şüphelere yenilir!

Âlemlerin rabbinden, şu beşere son hitap!
Bu yüz dördün hitamı, kitapların hatemi.
Kırk yönüyle mucize, elindeki şu kitap!
Dindirdi onun ile rab arzdaki elemi!

Var hafizden taahhüt, onu mahfuz kılacak!

Ramazanda orucu, tam tutanlar sevinsin!
Bu gün ona arefe, yarında bayram günü.
Türlü yalan, dolanla, ondan kaçan yerinsin!
Yarın gerçek müminin, hem bayram hem düğünü.

“Recep, Şaban ve Bayram”,diyenin değil hakkı!

Evlenmenin zamanı, geldi geçti oğlanın,
Beğenipte bir kızı, kuramıyor yuvayı.
Vardır elbet kusuru, beşer olan insanın,
Yapamıyor tercihi, inşa etmez binayı.

Ya beğenmez tipini, ya boyuna takıyor,

Susacak bir gün konuşan diller!
Lal olur o gün, olsada bülbül.
Dönerler hatibe, ayaklar eller,
Terennüm hayırsa, ebediyen gül!

Müminler, mücrimler, toplanıp gelir,

Madem şu din nasihat, hayırhahlık bizlere;
Kıstas yapıp koymalı; hayra müştak özlere!

Elbet güzel taşımak; nasihati sözlere;
Elzem önce yaşamak, hiç bölmeden cüzlere!

Yatma tembel ve atıl!
Araştır her gediği!
Neymiş öğren; hak, batıl!
Bu; Rabbinin dediği.

İsraf etme ömrünü!