Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Çoklar diyor; benim başım sevdalı
Kaal’e alman, kim diyorsa; ”sev dalı”!

Ne anlar ki; sevmelerden ağaç, dal?
Seveceksen, Münim’i sev be edal!

Dar diyormuş(!) son hak dine, dar kafalı cüce, yobaz!
Laf atarmış dindarlara, şiir (!) yazan bir hokkabaz!
Bu herzeye kızmaz dindar, gülüp geçer istihzayla,
Zira kervan hiç durmuyor, it ürse de avaz, avaz.

Darlık onun kalbinde ki; Hak deyince kindarlaşır!

Çok tuhaf âdemler, türemiş arzda,
Ne adap bilirler, ne bir kaide!
Yaşıyor hayvandan, edall bir tarzda,
Park eder daima, namüsait’e!

Ölçüsü kıstası, yalnızca hissi,

Ey şükür’e bigâne!
Nedir sebep figan’a?
Az mı vermiş ki sana?
Etmiyorsun hiç şükür!

Neler vermiş Rab sana!

Adamlıktan bihabersin!
Ne olacak senin halin?
İnsanlıktan tığ, tebersin!
Çok vahimdir bil ahvalin!

Yok, İslam’dan zerre hissen!

Bir yolcusun şu handa, ne bulursan onu ye!
Sen sadece bir kulsun, konuşma ulu orta!
Edebini hiç aşma, nebi gibi düşün de!
Şaşarsan bu çizgiden, bekliyor seni varta.

Akıl verme(!) Rabbine, o ihtiyaç hissetmez!

Ey evhamlı gafil nefs, akıl veren kim sana?
Fikir değil verdiği, basbayağı kin sana!
Dermanları dert sanmak; daniskası cehil’in,
Yeryüzüne gelmesi, piyangodur insana!

Sınav yeri şu cihan, zannetme ki zevk yeri!

Şu hayatın bir anı, cihan değer vallahi!
Onu veren halık’a, adanmışsa o eğer.
Yoksa etmez beş para, yaşantılar billahi!
Niye versin değer Rab? Vermemişse kul değer!

Hayat değil lakita, yolda düşse de bulsan!

Bilmiyorsan sen Hakkı;
Reklam etme na-hakkı!
Cahillerin toplumda;
Konuşmaya yok hakkı!

Önce oku ve belle!

Cahil cesur olurmuş, sen öylesin bak hala?
Kurtulmazsan bu gaftan; kalacaksın cühela!

Ayan, beyan çok şeyden, ediyorsun tecahül!
Bu kadar da gaf olmaz, uyan artık ey cahil!