Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Her müspete “evet” de, varsa sende bir hayır!
Hakka karşı tavırdır, hayırlıya her hayır.

Hayırlıya gam değil, hayırsızın hayır’ı
İnşaallah çıkarız, biz böylede bayır’ı.

Bir hicret’e mecburum, tıpkı bir nebi misali
Nefsim ‘hayır’ dese de, kalbim ister visali
Gına geldi dünyadan, sefer elzem fakire
Belki cumadan evvel, belki olur bu sali

Haydan geldim mademki, huya dönmem zaruri

Sanmayın şeyatin, yalnızca cinden,
Epeyce vardır, insan-ı hinden.
Şeytan-ı insi, diyorlar buna,
Sanırsın bu gurup, mamuldür kinden.

Kimi münkirdir, kimi münafık,

Madem zarar, ziyandır, gevşek tükürük sakala;
Niye öyle kelamlar, şu dilinde çok hala?

Mü’min sözün hasını, bilmelidir pekâlâ!
Böyle vasıf ekserde, ne yazık ki yok hala.

Çoklar diyor; benim başım sevdalı
Kaal’e alman, kim diyorsa; ”sev dalı”!

Ne anlar ki; sevmelerden ağaç, dal?
Seveceksen, Münim’i sev be edal!

Şeytan telkinde, nefis baskıda,
Aklım çalışmıyor, sanki dumurda!
En ciddi mesail, çoktan askıda,
Kalp naçar kalmış, gedik var surda!

Cahiller âlemde, âlemse yasta,

Mutlak gelir başa o,Rab etmişse mukadder!
Haktan gelen belaya, olma fazla mükedder!
Sebepler birer perde, kullar ise vesile,
Su-i meyle binaen, fetva vermiş bil kader!

Hayır, ve şer Allah’tan, halk eden o her şeyi,

Dar diyormuş(!) son hak dine, dar kafalı cüce, yobaz!
Laf atarmış dindarlara, şiir (!) yazan bir hokkabaz!
Bu herzeye kızmaz dindar, gülüp geçer istihzayla,
Zira kervan hiç durmuyor, it ürse de avaz, avaz.

Darlık onun kalbinde ki; Hak deyince kindarlaşır!

Çok tuhaf âdemler, türemiş arzda,
Ne adap bilirler, ne bir kaide!
Yaşıyor hayvandan, edall bir tarzda,
Park eder daima, namüsait’e!

Ölçüsü kıstası, yalnızca hissi,

Ey şükür’e bigâne!
Nedir sebep figan’a?
Az mı vermiş ki sana?
Etmiyorsun hiç şükür!

Neler vermiş Rab sana!