Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Av mevsimi gelmeden,
Heves ettim ben ava.
Avcılık ne bilmeden,
Niye geldim ki tava?

Ava gittim avlandım.

Şu âleme gelmeme, sen olmuşun vesile!
İnsan olmam mazide, senle gelmiş husule.
Sana kılmış muavin, merhum pederi Allah,
Dokuzuncu olmuşum, hayırlı heves ile!

Rahmetine bir medar, kılmış seni “Errahim”,

Şu muazzam kâinat, niye niçin halk olmuş?
Milyarlarla galaksi, kimlere mesken olmuş?
Kimler için bu masraf, bunca âlem ne için?
Gezegenler yıldızlar, acep kimlerle dolmuş?

Akıl idrakten aciz, ilim bilim çaresiz!

Ebedlere uzanır insandaki emeller,
Âdemoğlu âlemde kendini baki beller.
Olsun diye gayesi çalışır pür hırs ile
Emellere varmadan keser önü eceller!

Gerçekleri düşünmez işi, gücü sırf hayal,

Nede çok var vatanda; a'raflarda kalanlar!
Ne devedir ne kuştur, ortalarda gezerler.
Münkir gibi yaşayıp, güya Müslim olanlar!
Din diyanet deyince; kuduz gibi azarlar!

Ne küffarın kuşları, ne islamda develer!

An kıymetli altın’dan;
Yoktur bunun gümanı!
En kıymetli altından;
Yeğdir kulun zamanı!

Cihat ŞAHİN

Haktan berisin
Dinde gerisin
Ey meçhul asker!
Kimin erisin?

Mevcudat ordu!

Üç harfli nesneye, çarpılmış beşer,
Beyinler dumurda, dilde o kelam!
Durmadan üç harfin, kışrını eşer,
varsa’da yoksa’ da, bir”aşk” vesselam!

Zor gelir muhabbet, sarılır aşk’a,

Çoğu çıkmış, raydan dostum,
İnanmazsan, tetkik et gör!
Ne demektir, bundan kastım?
Bilmek için, halk’a sen sor!

Koşar millet sağa sola,

Aldanmakta fayda yok!
Biz yolcuyuz şu handa.
Yaşa sak’ta büyük şok;
Kalkar tren bir anda!

Bizi arzda tutmazlar