Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Evrim denen bir masalı, verdiler hep halka salık
Onlar yalan atar iken, baktık bizler alık, alık.
Bir masal-ı seleksiyon(!) yutturuldu hap misali!
Ne bakarsın koca, koca? Yutmadın mı sen babalık?

Yutar(!) derler her daima, küçükleri büyük semek(!)

Her gün göçer yüz binler, bizim davet ne zaman?
Kimse bir şey söylemez, demez sevkin; “şu zaman! ”
Demek meçhul terhisat, sürpriz yapar Azrail
Her an hazır olmalı, can vermeye o zaman!

Hiç ummadık insanlar, beşer, onar göçüyor!

Şanslıyım(!) sanma,
Çok malın olsa!
Adını anma!
Paraysa, pulsa!

Lezzeti cüzi,

Önce gönle, gusül yaptır kevserle!
Doyur onu, en mübarek eserle!
Selim aklı, kabul eden bir serle,
Dört mevsimi, bahar olan bize gel!

Yaza gittin, yaz meyveyi bitirmiş,

Zemin sanma erliğe, malum olan her demi!
Meclis-i kâmilinde ara sen hep erdemi!

Ol feraset sahibi, kalp gözüyle gör demi!
Yoksa şayet basiret, tüm meclisler kör demi!

Toplumda pek çoğu, yaşar dengesiz,
Hakiki huzuru, bulamaz yazık!
En güzel modelle, kurun denge siz!
Olmanız gerekir, tabib-i hazık.

Kalıbı beslerken, atlar kalbini,

Batının batılı, bozdu nesili,
Önce delirtti, çıldırttı sonra!
Bilmez dedeyi, sormaz asılı,
Önce aldattı, terk etti sonra!

Reklâm edildi, medeni diye!

Kimse mülkün halıkı?
Odur elbet maliki!
Sen temellük edersen?
Yapar narın saliki!

Üryan geldin dünyaya,

Keneler kürsüde, dem vurur haktan,
“Çağlar atlamak”,bu imiş demek.
Fareler şekvada, kediden faktan,
Girmiş sıraya, yılanla semek.

Yavsılar davacı, katırdan attan.

Bir zamanlar genç idim,
Eyvah bitti gençliğim!
Dipdiriydim, dinç idim,
Uçtu gitti dinçliğim!

Sandım onu lakita(!)