Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Batının batılı, bozdu nesili,
Önce delirtti, çıldırttı sonra!
Bilmez dedeyi, sormaz asılı,
Önce aldattı, terk etti sonra!

Reklâm edildi, medeni diye!

Doldurursun gündüz gece
Kare kare, bir bulmaca
Bak yaşlandın, oldun koca
Çözemezsin bir bulmaca

Yazarçizer karalarsın

Aynalara küserdik; bir çevrilsek iç dışa,
Çehremize yansırdı, hayret, dehşet izleri.
Kalbimizde giz olan, gitmez idi hiç hoşa!
Allak, bullak görürdün; ay misali yüzleri!

Faş olsaydı bütün sır; terk ederdi refikler!

Bu kaçıncı el ense ve kaçıncı yer öpüş?
Söyle bunun adına, ne denirse sen baba?
Bu ne menem bir kulluk, ne manada bir tapış?
herhal bunun Türkçesi; ”hezimet”olur baba!

Yüz’mü, bin’mi yüz bin’mi, bu kaçıncı hezimet?

Önce gönle, gusül yaptır kevserle!
Doyur onu, en mübarek eserle!
Selim aklı, kabul eden bir serle,
Dört mevsimi, bahar olan bize gel!

Yaza gittin, yaz meyveyi bitirmiş,

Membası var ise, sızar damlalar!
Nurdan da kirdende, akan damla var!
Ali ruhlular, taliptir nur’a!
Kimisi kirlerde, hep kılar karar!

Damlalar işaret, meçhul deryaya!

Girme fazla derine!
Boğulursun orda sen!
İman et kaderine,
Atiler olsun hasen!

Kader girift bilmece,

Bak âlemde bir kusur, varmı söyle arkadaş?
Bir kereyle yetinme tekrar, tekrar bak kardaş!
Gözlerin döndü yorgun göremedin bir kusur,
Öyle ise saniye atıyorsun niye taş?

Habbe kadar aklını o beynine kim koydu?

Şu beşer çıktı yoldan; kör şeytana aldanıp!
Tüm bağlardan sıyrılıp; avarece yaşıyor.
Unuttu halikını; nefsini malik sanıp!
Bin bir türlü gaf ile vartalara düşüyor!

Gaflet öyle kalınki; ne şükür var ne taat;

Ruhumu yakıyor hasretin harı
Faniler şifamın olmaz medarı!
Tiryaktan azade, şu dünya dar’ı
Söylesin bilenler dermanım nerde?

Her neyi seversem; olur kalbe nar