Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

Önce gönle, gusül yaptır kevserle!
Doyur onu, en mübarek eserle!
Selim aklı, kabul eden bir serle,
Dört mevsimi, bahar olan bize gel!

Yaza gittin, yaz meyveyi bitirmiş,

Zemin sanma erliğe, malum olan her demi!
Meclis-i kâmilinde ara sen hep erdemi!

Ol feraset sahibi, kalp gözüyle gör demi!
Yoksa şayet basiret, tüm meclisler kör demi!

Toplumda pek çoğu, yaşar dengesiz,
Hakiki huzuru, bulamaz yazık!
En güzel modelle, kurun denge siz!
Olmanız gerekir, tabib-i hazık.

Kalıbı beslerken, atlar kalbini,

Batının batılı, bozdu nesili,
Önce delirtti, çıldırttı sonra!
Bilmez dedeyi, sormaz asılı,
Önce aldattı, terk etti sonra!

Reklâm edildi, medeni diye!

Yol yorgunu olmuşum, yıllar yılı koşmaktan,
Yollar bitmek bilmiyor, tükeniyor yıllarım.
Tekin değil güzergâh, korkuyorum düşmekten!
Götürmezse mahvoldum, yâre beni yollarım.

Türlü, türlü tarikler, uzanıyor önümde.

Gidişatlar pek berbat çaresiz pedagoglar
Yaşlılara sorarsan tek çaresi eski hal
Çok yeniler bilmiyor bu işi kimler paklar
Bir kısmıda diyorki eski hal kesin muhal

Bulmuş avam kolayı yükler suçu zamana

Hayat verdi kıymetini bilmedim,
Kitap verdi düsturuna uymadım,
Son nebinin sünnetini saymadım,
Yoldan çıkıp yazık ettim ben bana!

Teshir etti yeri göğü emrime,

Riya için namaz kılan, yazıklara olur layık!
Bu hitaptan memnun olmaz, akil olan hiç bir ayık.

Gafil onlar salâtından, manasını bilmiyorlar!
Son Nebiye kulak verip, onun gibi olmuyorlar.

Niye geldik dünyaya ve gönderen kim ola?
Nasıl girdi insanlık, ince uzun bu yola?
Bu kısacık hayatta, nedir kulun görevi?
Hangi türlü yaşarsa, hakiki huzur bula?

Her akile üç sual, hepsi çetin’mi çetin!

Arz üstünde uzanır, uzun kısa tarikler,
Kimi gider dalala, kimi çıkar sürura!
Tefrik eder doğruyu, ehl-i ilim Faruklar,
Hak yoluna salikler, nail olur huzura!

Tali yollar binlerce, ana cadde vahiddir!