Çevrim İçi Son Görülme Şiiri - Emrullah ...

Bir zamanlar demeyeceğim.
Takvimler suçsuz.
Suç, insanların birbirine bakarken bile
ekrana düşen gölgesinde.

Sana bir çiçek göndermedim.
Bir bağlantı yolladım.
Tıkladın.
Kalbime değil.

Konuşuyorduk.
Mavi işaretler konuşuyordu daha çok.
Cümlelerimizin nabzını
bildirim sesleri tutuyordu.

Bir akşam sustun.
Ayrılık mektubu da yazmadın.
İnsan artık terk edilmiyor.
Yavaş yavaş unutuluyor.

Fotoğraflarına denk geldim sonra.
Gülümsüyordun.
Mutluluk dediğin şeyin
kaç filtreden geçtiğini bilemedim.

Ne garip.
Aynı şehrin yağmurunda ıslandık.
Aynı gökyüzüne baktık.
Fakat algoritmalarımız farklıydı.

Ben seni özledim.
Sen yeni içerikler keşfettin.

Bir aşkın ömrü vardı eskiden demeyeceğim.
Ömür hâlâ var.
Fakat insanlar kalplerini taşımıyor artık.
Yanlarında şarj aleti taşıyor.

Yine de itiraf edeyim.

Bir gün bütün ağlar çökerse,
bütün hesaplar kapanırsa,
bütün ekranlar kararırsa,

belki insan yeniden insana döner.

Ve ben,
o büyük sessizliğin ortasında,

ilk kez gerçekten
“çevrim içi” olurum.