Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Nişan alıp sol yanımdan
Vurdun beni acımadan
Alsan da canımı candan
Yine de ölmüyor sevdan

Vur hançerini bağrıma

Saçlarını okşamaya,
Kıyıp da gitmezdi elim.
Ürkek mahzun bakışına.
Dayanamazdı yüreğim.

Ne yapsam neler etsem de

Sivas'ta Madımak yanarken
Ateşler utandı yaktığından.
Başbağlar'da masum vurulurken,
Kurşunlar utandı vurduğundan.

Kardeşi kardeşe bileyen cellât,

Çocukluğumu özledim

Doğduğum yerleri,
Dışarıda öten serçeleri
Kuşları,çiçekleri, ağaçları,
Ve bahçemizde ki gülleri.

Büyük olur,benim sevdam,
Bazı yürek, sığdıramaz.
Ağır olur,aşkla kavgam,
Zayıf Yürek, kaldıramaz...

Camiler de bizim cem evleri de
Allah'a zikir edilir her ikisinde de
Ayrılık yoktur bizde dünde bugünde
Bozukluk ayrım yapanların sütünde

Sen evlisin, ben evliyim.
Kadermiş bu ne diyeyim ?
Ne sen gel ne ben geleyim.
Affet çocukluk sevgilim...

Kan ağlasa da gözlerim,

Sen evlisin, ben evliyim.
Kadermiş bu ne diyeyim ?
Ne sen gel ne ben geleyim.
Affet çocukluk sevgilim...

Yüreği elinde, tekbir dilinde,
Destan yazıyor Mehmet’im Afrin’de.
Gördüğünde hainleri ininde,
Şaha kalkıyor Mehmet’im Afrin’de.

Öfkesi kabarıp sabrı taşınca,

Eski mektupları tek, tek okuyup,
Hıçkıra, hıçkıra ağladım her gün.
Yastığımı senin yerine koyup,
Sarıla, sarıla ağladım her gün...

Celal Özdemir