Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Kirli dünya, kirli sokaklar,
Gözlerimde yorgun bakışlar.
Adalet susmuş, vicdan kayıp,
Her köşede, her karanlıkta bir ayıp.

Gözyaşı dökülür beton üstüne,

Sen benim gözlerime
Bakmaya utanırken,
Ben senden habersiz
Kirpiklerini sayıyordum.

✍️ Celal Özdemir

Bıktım nazlarından yalanlarından,
Kendini beğenmiş tavırlarından.
Daha fazlasını çekemez bu can,
Nerden incelirse kopsun oradan...

Celal Özdemir

Testiye doldurmuş suyu,

Fidana benziyor boyu.

Peri midir, melek midir,

Küçüktüm,
Çocuktum.
Aklım ermiyordu.
Nereden bilirdim ki;
Çocukluğumu bu kadar özleyeceğimi.
Bilseydim gelirken buralara,

Kurudu dalım yaprağım
Ne yuvam var ne toprağım
Kandilimde bitti yağım
Karanlıklar içindeyim

Olmadı dikili taşım

Sen; Bitmeyen şiirdin,
Ben; Mahlassız şair...
Ne sen bittin,
Ne ben mahlasa geldim...

Celal Özdemir

Son zil çalınca lisede
Seni beklerdim köşede
Konuştuğumuz o günler
Kaybolup gitti mazide

Madımak’ta yandık,
Başbağlar’da kurşunlandık.
Siz bizi;
Kendiniz gibi sandınız ama,
Aramızda bir fark vardı.
Biz insandık !

Bizim mahallenin çocukları…
Dizleri yaralı,
Yüreği tertemiz olanlar.

Topu yamalıydı belki,
Ama hayalleri kocamandı.