Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Ne zaman;
Ağlayan bir çocuk görsem,
Çocukluğum gelir o an aklıma.
Ne zaman çocukluğumu düşünsem;
Bir şey gelir saplanır, tam sol yanıma.
.

Biz daha demin çocuktuk,
Ne zaman büyüdük  usta ?
Minnacıktık, küçücüktük,
Ne zaman süzüldük usta ?

Dalda duran tomurcuktuk ,

Ben daha dün çocuktum,
Ne zaman büyüdüm anne ?
Sokakta kaldı bisikletim, topum.
Ben, ne zaman ihtiyar oldum ?

Görünce tüm aynaları;

Ben daha dün bir çocuktum,
Ne zaman ihtiyar oldum ?
Gül dalında tomurcuktum,
Ne zaman sarardım soldum ?

Birgün gün yüzü görmeden,

Ben daha dün bir çocuktum,
Ne zaman ihtiyar oldum ?
Gül dalında tomurcuktum,
Ne zaman sarardım soldum ?

Birgün gün yüzü görmeden,

Yağsın sağanak, sağanak,
Yağsın Nisan yağmurları.
Ne toz kalsın, ne bir tozak,
Yıkasın tüm sokakları.

Celal Özdemir

Ben seni beklerken,
Her trenin her seferinde,
Nice yolcular gelip geçti
Sen yoktun içlerinde.
Şimdi sızılar vurdu
Beklemekten dizlerime

Zaten felek vurmuş bana,
Bir de sen vursan ne yazar?
Herkes bir taş atmış bana,
Bir de sen atsan ne yazar?

Alışığım ben dertlere,

Okul bahçesinde kaldı adın,
Bir köşede paslı bir umut gibi.
Zil çaldı, herkes sınıfa döndü,
Biz başka hayatlara dağıldık.

Aynı sıraya hiç oturamadık,

Kitaplar defterler çantan kolunda
Yürürdük seninle okul yolunda
Mazimiz sanki dün gibi aklımda
Aklıma düştükçe ağlarım gülüm

Hatıra defterimde bir resmin var