Saplanmış beynimden,çıkmıyor sevdan.
Oturmuş sinemden, gitmiyor sevdan.
Neredeysen artık gel karagözlüm,
Beni uyutmadan, yatmıyor sevdan.
Kaderimi yazan kalem,
Yazarken utanmadın mı?
Bir kula çok bunca elem,
Deyip de acımadın mı?
✍️ Celal Özdemir
Ne seni seven sevmesini bilmiş,
Ne bir değer vermiş ne mutlu etmiş.
Acıyla çileyle yılların bitmiş,
Vedalaşmıştık;
Kavakların pamuk döktüğü,
Bir yaz akşamında.
Bakışıp; ağlamıştık;
Sivas’ın taş sokaklarında.
Belki sen unuttun ama;
Hançer oldun saplandın yüreğime,
Çekip çıkaramadım senelerce.
Sevdana düştüğüm o günden beri
Ne gündüzüm gündüz, ne gecem gece.
✍️ Celal Özdemir
Hangimiz gidenin arkasından ağlamadık?
Hangimiz umutlarımıza tutsak olmadık?
Hangimiz yitik sevdaların içinde kaybolmadık?
Bırakın artık şu sahtekarlığı, bırakın iki yüzlülüğü,..!
Hepimiz acılardan pay aldık, hepimiz nema landık....
Hangimiz gönül vermedik ?
Hangimiz bir yar sevmedik ?
Değmeyecek biri için;
Yılları ziyan etmedik ?
Yollarda mı beklemedik ?
Hani müstakil evlerimiz vardı ;
Pencerelerden çiçekler sarkardı.
Akşam vakti otururken kapıda ,
Sokağımız hanımeli kokardı.
Kağıt külahlarda çekirdeğimiz,
Son defa göreyim gel de yüzünü,
Bahara çevir ömrümün güzünü.
Biliyorum sen tutmazsın sözünü,
Bil ki sana hasret öleceğim ben.
✍️ Celal Özdemir
Gardaşlar Dağı’nın kalkmış karları,
Çiçekler müjdeliyormuş baharı.
Bize göründü Sivas’ın yolları,
Haydi gidelim sevdiğim Sivas’a.
Kalede türküler çalınıyormuş,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!