Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Geceyi almış yanına,
Misafirim oldu keder.
Efkarımdan içsem şimdi;
Yeminle bir büyük biter.

Akşam yatıyorum dertle,

Dedi ki, ne haldesin?
Dedim ki, kendi halimdeyim...

Dedi ki, kiminlesin?
Dedim ki, dertlerleyim...

Sen şiirdin,
Ben de şair.
Ben her gün seni yazdım,
Sen bir kez bile okuyamadın...
İşte bu yüzden,
Hep kendim yazdım,

Özlersin, gidemezsin.

Nasılsın diyemezsin.

Bir şey gelmez elinden.

Bahçeleri bozup, bina yapmışlar.

Eşi dostu bir kenara atmışlar.

Yari gelin edip kına yakmışlar,

Susup,susup bakma öyle,

Ne olur bir şeyler söyle.

Seviyorum dedim diye,

Sen; Bitmeyen şiirdin,
Ben; Mahlassız şair...
Ne sen bittin,
Ne ben mahlasa geldim...

Celal Özdemir

Son zil çalınca lisede
Seni beklerdim köşede
Konuştuğumuz o günler
Kaybolup gitti mazide

Madımak’ta yandık,
Başbağlar’da kurşunlandık.
Siz bizi;
Kendiniz gibi sandınız ama,
Aramızda bir fark vardı.
Biz insandık !

Ne yurdu var  ne bir  evi,

Garip serserinin biri.

Dünyada ki tek serveti,