Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Bizi tüp kuyruğundan,
Tüpcü Fikret kurtardı.
Sen bilmezsin bunları,
Ne günlerimiz vardı.

Bırak sen onu bunu,

Canımdan çok severim,
Uğrunda kan veririm,
Canım, kanım, her şeyim,
Türkiye’m, memleketim.

Bölemez kimse seni,

Ahu gibi bakışına vuruldum,
Yitirdim aklımı bir deli oldum.
Özenmiş yaratmış seni yaradan,
Boncuk, boncuk gözlerinde kayboldum.

Ne Almanya,ne İsveç, ne Fransa,
Gözümde yok her yanı altın olsa.
Hasretim dönüştü kedere, yasa.
Tut elimden götür beni Sivas'a...

Gurbetin her yeri mahpus dan beter,

Belki bugün gelirsin diye,
Yine yolların bekçisiyim.
Umutlarım söyledi bana,
Ben onların yalancısıyım.

Celal Özdemir

Sanma evrende güneşsin,
Sanma ki dünyada teksin.
Senden nice güzeller var,
Artık umrumda değilsin...

Ister, dilin af dilesin,

Taşı sevsem, taş dururdu yerinde.
Adım mecnun oldu elin dilinde.
Öl dedinde, ölmedim mi yolunda ?
Ben peşinden koşa koşa yoruldum...

Bir yanım Madımak,

Diğer yanım Başbağlar.

Bir yanımda yangınlar,

Sen beni terk etmiştin ama;
Sevdan beni hiç terk etmedi !
Okyanuslara attım, çıkıp geldi.
Zindanlara kapattım, yıkıp geldi.
Zincirler taktım kırıp, kırıp geldi.
Ahmet Arif'in kaderi misali;

Tırnağın varsa kaşı başını,
Erzağın varsa pişir aşını.
Yorganın varsa kapat döşünü,
Kimseden fayda yok bu dünyada...