Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Biz bu memleketi beraber kurduk
Yoktu cephede sen ben o ayrılık
Sen kimsin ki böleceksin ey zındık
Milletime dokunda gör o zaman sen

Atalarımın kanından dır rengi

Öyle yorgun ki gözlerim
Her gün gözyaşı dökmekten
Öyle yorgun ki ellerim
Gözyaşlarımı silmekten

Öyle yorgun ki günlerim

Alıp götürdü seni
Bir Ankara treni
Hala kulaklarımda
O ayrılık sireni

Sen unutmuşsun ama

Verem gibi,kanser gibi,
Sardı sevdan her yerimi.
Ben acılar içindeyken,
Kim sarıyor bedenini?

Akar gözümden kanlı yaş,

Ben senin;

Utangaç bakışlarını,

Gözlerini kaçırışlarını,

Sevipte ayrıldığın zaman,
İki yabancı oluyor insan.
Gelip geçtikçe yanından,
Sızım, sızım sızlıyor,
İçindeki kanayan yaran.

Gülün dikenini sökme,
Diken gülün bekçisidir.
Seveni üzüp hor görme,
Seven, aşkın işçisidir.

Celal Özdemir

Sevenler hiç gülmezmış,
Acı çeker ölmezmiş,
Yüreğinde ki yara
Ömür boyu geçmezmiş

Gidince buradan o yar,
Üstüme yıkıldı dağlar.
Bir enkazın altındayım;
Ne arayan, ne soran var.

Ne yurdum var, ne diyarım,

Yıllar yılı dargın,dargın,
Senden ayrı geçti her gün.
Çağırsan da gelmem gayrı,
Ben yorgunum yürek yorgun..

Bir gün keder.bir gün hüzün.