Nenesundan toruna
Kalkın uşak horona
Çağirmadu demeyun
Gitmesun ha zoruna
Kalkun horon edelum
Öyle yorgun ki gözlerim
Her gün gözyaşı dökmekten
Öyle yorgun ki ellerim
Gözyaşlarımı silmekten
Öyle yorgun ki günlerim
Alıp götürdü seni
Bir Ankara treni
Hala kulaklarımda
O ayrılık sireni
Sen unutmuşsun ama
Verem gibi,kanser gibi,
Sardı sevdan her yerimi.
Ben acılar içindeyken,
Kim sarıyor bedenini?
Akar gözümden kanlı yaş,
Yönümü yönüne dönüp yatardım
Gece dua edip dilek tutardım
Her gün Allah’a yalvardım yakardım
Yinede ben sana kavuşamadım
Yar sana türküler yazdım
Yazdıkça kağıt ağladı
İsyan edip yaptığına
Mürekkep divit ağladı
Artık bana yaramazsın
Benim derdim dağı aşar
Ulaşırsa umman taşar
O yar aklıma geldikçe
Gözümden dereler coşar
Dokunmayın ben ağlarım
Saklambaç oynarken,
Kaybettik çocukluğumuzu.
Kiminin bir ağaç kovuğunda,
Kiminin bir duvar arkasında,
Kiminin de bir nehir kıyısında,
Ne hazanım bitti ne karakışım.
Bir yere sığmadı belalı başım.
Ne acılarım dindi ne göz yaşım.
Oysa doğarken peşin ağlamıştım.
Celal Özdemir
Kesme bulut kesme, Ay'ın önünü,
O yar gelirse bulamaz yönünü.
Yeter ki göreyim son kez yüzünü,
İstersen yağmur ol darılmam sana.
Celal Özdemir




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!