Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Ne dedim de küstün bana
Bilmem nedir kastın bana
Yetmedi mi cilvelerin
Kül oldum ben yana yana

Tombul yarim

Tozanlı'nın tozlu yolu
Dağlarında açmış gülü
Seni kim ağlattı yarim
Kirpiklerin sulu sulu

Akar gider yeşil ırmak

Bilmem dağların karı eridi mi ?
Derelerin Irmaklara indimi ?
Kaybettim gurbette kendi kendimi,
Hafik’ten bir haber verin turnalar.

Köse dağında açtı mı çiçekler

Yarin sevdasından ben yana yana
Ölüyorum artık ağlama ana
Yinede küskün değilim ben ona
Son bir defa görsem o bana yeter

Mezarımı kazın yarin yoluna

Sen gittin ya sustu cümle bülbüller
Bozuldu bağımız kurudu güller
Çağırsam gelmez ki giden seneler
Bir ben bir sevdan kaldı buralarda
Sürünüyorum işte aralarda

Okuduğum Şiirleri
Sen üstüne alınmışsın
Defterimden sildim seni
Sen hala anlamamışsın

Ölüsün sen nazarımda

Aradım bulamadım ben izini
Görmedim dünyada bir benzerini
Görmeden ölürsem melek yüzünü
Gözlerim açık gidecek sevgilim

Göz göz oldu yaralarım içerde

Omuzlarına dayasam başımı
Silsen gözlerimden akan yaşımı
Bahara çevirsen kara kışımı
Ömrümce ben senin kölen olurum

Derviş olup gezen gönlüm
Kalem olup yazan gönlüm
Ağlatıp da üzen gönlüm
Onun bundan haberi yok

Alev alev yanıyorsun

Azrail emaneti alır götürür
Kim bilir kabre seni kimler yatırır
Melekler hesabını kesip getirir
Borcu takside bölmek yok o tarafta

Yeme garibin gurabanın hakkını