Hatıra defterimden düştü bir resim
Uzandım almak için titredi ellerim
Oğlum gördü sordu baba bu da kim
Kısıldı sesim bir şey söyleyemedim
Eski bir dostum dedim inanmadı buna
Vuslat değil hasret çıktı şansıma
Dağlar dayanmıyor gözüm yaşına
Vefasız yar gidip ellerin oldu
Kaldım kapılarda yalnız başıma
Yardan ayrılanlar iflah olmazmış
Bazen yaram azar bazen sızım
Yalnızlıkla yazılmış sanki yazım
İnsanları görse de bakan gözüm
Ben garip kimsesiz ve yalnızım
Akşam olup karanlık çöktüğünde
Kırma umudunu
Yılma ey çocuk
Bölemezler
Bölemeyecekler yurdunu
Sen yeter ki omuz ver
Bozarız biz bu oyunu
Yar yüreğinden sevgini
Dudaklarımdan ismini
Hayalimde ki cismini
Söküp de atamıyorum
Yazdığım o şiirleri
Ayrılırken unutalım demiştik
Sen unuttun da ben unutamadım
Ağlamayacağız diye söz vermiştik
Sen sözünü tuttun ben tutamadım
Yüreğimizdeki kara sevdayı
Unutamadım
Şu daldaki kuş bile olamadık
Onlar yuva yapmış biz yapamadık
Dinlemedik bir kez olsun birbirimizi
Ellere inandık güvenip onlara kandık
Biraz çocuktuk biraz da cahildik
Ömür dikenli bir yolmuş
Geze geze ben usandım
Yaşamak kördüğüm olmuş
Çöze çöze ben usandım
Hayat kağıt ben bir kalem
Kimi malını sayamaz
Yeyip içip karnı doymaz
Bu adaletsiz dünyada
Kimide ekmek bulamaz
Kiminde var lüx araba
Aynı taslardan içmişiz
Aynı kaplardan yemişiz
Kızlar alıp kız vermişiz
Yoktur bunun ötesi
Sevinçlerde hüzünlerde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!