Sılamdan ayırdın gurbete attın
Devirdin soframı naçar bıraktın
Ben sardıkça sen yaramı kanattın
Niye felek niye beni ağlattın
Kader mi desem ben yoksa yazımı
Bir yiğit yaşardı Sivas elinde
Efsaneydi o alemin dilinde
Tesbih elinde hançeri belinde
Zalimlerin korkusuydu Yadigar
Hep dağıtırdı ne varsa elinde
Eşşeğe fazla değer verme
Kendini yarış atı sanar
Semer yerine eyer vurma
Teper sonra canın yanar
Yanılıp sır verme münkire
Bazen yaram azar bazen sızım
Yalnızlıkla yazılmış sanki yazım
İnsanları görse de bakan gözüm
Ben garip kimsesiz ve yalnızım
Akşam olup karanlık çöktüğünde
Mecnunum sayende gördüğün gibi
Perişan halimden utanıyorum
Ayaktayım diye sanma ki diri
Gittiğin gün öldüm yaşamıyorum
Var ise cebinde paran
Herkesle iyidir aran
Yeter ki bir düşmeye gör
Kalmaz hısımın akraban
Var ise atın araban
Yel vurdu dalıma yaprağıma
Sel vurdu bahçeme toprağıma
Ateş düştü yüreğime bağrıma
Acılar içinde kaldım Allah’ım
Dost dediklerim vurdu sırtımdan
Hatıra defterimden düştü bir resim
Uzandım almak için titredi ellerim
Oğlum gördü sordu baba bu da kim
Kısıldı sesim bir şey söyleyemedim
Eski bir dostum dedim inanmadı buna
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!