Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Sen beni terk etmiştin ama;
Sevdan beni hiç terk etmedi !
Okyanuslara attım, çıkıp geldi.
Zindanlara kapattım, yıkıp geldi.
Zincirler taktım kırıp, kırıp geldi.
Ahmet Arif'in kaderi misali;

Tırnağın varsa kaşı başını,
Erzağın varsa pişir aşını.
Yorganın varsa kapat döşünü,
Kimseden fayda yok bu dünyada...

Özgürlük,
Bir kapıyı çarpmak değil,
Ardına bakmadan çıkmak hiç değil.

Özgürlük,
İçimdeki korkuya rağmen

Mecbur muydun bırakmaya elimi,
Mecbur muydun bozmaya yeminini,
Dur son defa tutayım ellerini,
Daha sen gitmeden özledim seni.

Celal Özdemir

Sevilmeden sevdiğim için
Ben senden özür diliyorum.
Gereğinden fazla değer verdiğim için
Ben kendimden özür diliyorum.

Adını kazımak için canını yaktığım

Ne güzel seni;
Gözdağı'na çıkıp,
Yükseklerden seyretmek.
Ey şirin Pendik

Ne güzel Gözdağı'ndan;

Yönümü yönüne dönüp yatardım
Gece dua edip dilek tutardım
Her gün Allah’a yalvardım yakardım
Yinede ben sana kavuşamadım

Yar sana türküler yazdım
Yazdıkça kağıt ağladı
İsyan edip yaptığına
Mürekkep divit ağladı

Artık bana yaramazsın

Sararmış bir resim buldum çekmecenin dibinde,
Gülüşün kalmış içinde, ben kalmamışım sende.
Zaman buruşturmuş bizi, köşeleri yırtık,
Bakınca anladım… en çok hatıralar kırık.

Bir arka yüzü var yazısız, suskun ve yarım,

Ne hazanım bitti ne karakışım.
Bir yere sığmadı belalı başım.
Ne acılarım dindi ne göz yaşım.
Oysa doğarken peşin ağlamıştım.

Celal Özdemir