Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

İnsanlık;
Can çekişiyor,
Namus dediğiniz komada.

Vicdanı;
Savcı gelecek diye,

Testiye doldurmuş suyu,

Fidana benziyor boyu.

Peri midir, melek midir,

Oyalı al yazması var,
Halhalı var, hızması var.
Ceylan gibi gezmesi var,
Gardaş kimlerden bu güzel ?

Kara, kara yüzleri var,

Kimler geldi, kimler gitti dünyadan,
Kimi zengin öldü, kimi gariban.
Vazgeç kibirinden, vazgeç havandan,
Bir dirhem götüremezsin malından.

Firdevs-i ala' da ki gül müsün sen,
İrem bağında ki bülbül müsün sen?
Gülmeyen yüzümü güldürmek için,
Rabbimin verdiği ödül müsün sen?

Kır dümeni buradan kaptan
Sevdanın icat edilmediği,
Dertlerin bilinmediği,
İnsanlığın ölmediği,
Bir yer biliyorsan eğer
Oralara doğru götür beni.

Sen benim gözlerime;
Bakmaya utanırken,
Ben senden habersiz,
Kirpiklerini sayıyordum

Bıktım nazlarından yalanlarından,
Kendini beğenmiş tavırlarından.
Daha fazlasını çekemez bu can,
Nerden incelirse kopsun oradan...

Celal Özdemir

Hani bir çocuk vardı ya,
Kara yağız delikanlı..!
Mahallenin en güzel,
En iyi kalpli kızına sevdalı
O hiç değişmedi
Eskisi gibi hümanist

Kaderimi yazan kalem,
Yazarken utanmadınmı?
Bir kula çok bunca elem,
Deyip de acımadınmı?