Cellatlar Şiiri - Celal Özdemir

Sivas'ta Madımak yanarken
Ateşler utandı yaktığından.
Başbağlar'da masum vurulurken,
Kurşunlar utandı vurduğundan.

Kardeşi kardeşe bileyen cellât,
Bir sen utanmadın yaptığından.

Aynı göğün altında büyüdük,
Aynı ekmeği bölüştük zaman zaman.
Kin ekenler kazandı sandılar,
Kaybeden oldu koca bir vatan.

Ne ateş çözüm oldu acılara,
Ne kurşun dindirdi gözyaşını.
Bir annenin yüreği yandı,
Diğer annenin de aynıydı feryadı.

Tarih yazsın ibret olsun diye,
Unutmayalım, tekrar olmasın diye.
İnsan, insana düşman olmasın;
Bu topraklar yeniden ağlamasın diye.

Yanan da bizimdi,
Vurulan da bizimdi.
Aynı toprağa düştü gözyaşı,
Acı hepimizin acısıydı.

Kin değil, ibret kalsın geriye;
Kardeşlik yeşersin bu vatanda.
Bir daha analar ağlamasın,
Türküler yükselsin bu topraklarda.

✍️ Celal Özdemir