Ne zaman;
Ağlayan bir çocuk görsem,
Çocukluğum gelir o an aklıma.
Ne zaman çocukluğumu düşünsem;
Bir şey gelir saplanır, tam sol yanıma.
Buldun sanmıştım dengini,
Demek gülmedin ben gibi.
Şimdi bir dostumdan duydum.
Ağlattın kız yine beni…
Sen benim ilk bakışımdın,
Herkes birinin sırtında,
Adam kalmamış dünyada.
Samimi bir dostu buldum,
O da yatıyor mezarda.
Güvenecek kul mu kaldı?
Sen evlisin, ben evliyim.
Kadermiş bu ne diyeyim ?
Ne sen gel ne ben geleyim.
Affet çocukluk sevgilim...
Kan ağlasa da gözlerim,
Sen evlisin, ben evliyim.
Kadermiş bu ne diyeyim ?
Ne sen gel ne ben geleyim.
Affet çocukluk sevgilim...
Yüreği elinde, tekbir dilinde,
Destan yazıyor Mehmet’im Afrin’de.
Gördüğünde hainleri ininde,
Şaha kalkıyor Mehmet’im Afrin’de.
Öfkesi kabarıp sabrı taşınca,
Ben ağladığımda
Sen gözümden süzülen yaşlara baktın
Gözümden akan kanları göremedin
Ben haykırdığımda
Sen sadece çığlıklarıma kulak kabarttın
Bir sonbahar yağmurunda
Ansızın çık gel sevgilim
Üşüyorum yokluğunda
Ateş olup yak sevgilim
Yorgun argın yüreğimi
Bir senede iki bayram,
Hiç birinde gelmez selam.
Gözyaşlarım yağmur gibi,
Dökülüyor dolam, dolam.
Yağmur toprakla buluştu,
Bir denizin ortasında,
Alabora olmuşum ben.
Vurgun yemiş bu yüreğim.
Efkara boğulmuşum ben...
Çırpınıyorum olmuyor,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!