Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Bir hıçkırıkmış meğer
Bu aşktan arta kalan
Yılların arkasından
Şimdi benim ağlayan

Belki barışırız diye

Masamızda Birinci sigaramız,
Yanında demir, muhtar çakmağımız.
Hele kıtlama şekerli çayımız;
Ulan ne güzeldi o yıllarımız...

Bende umut yok ki sana olayım,
Bende takat yok ki sana varayım.
Bırak kendi yaram da kanayayım,
Bırak kendi ateşimde yanayım.

Bende umut yok ki sana vereyim,

Laf anlamaz,dinlemezi,
Bıraktım kendi haline.
Sevdayı,aşkı bilmezi,
Bıraktım kendi haline.

Gülmek bilmez kaderimi,

Üstümde, askerlikten kalma parka,
Uzanmışım parkta, tahta bir banka.
Yine meteliksizim, yine terso,
Tüm sermayem birkaç otlak sigara.

Sayende;

Boynuna sarılacağım,
Kolunda uyuyacagim,
Gününü kutlayacağım,
Benim hiç annem olmadı

Saçlarımı oksayacak,

Ay giderken; parlayan o yakamoz,

Arkasında  ;yaralı bir orkinos..

Ve dalda ki; çığlık atan ispinoz

Yolun üstünde bir çalı,
Dökülmüş yaprağı dalı.
Arar isen sen Celal'ı
O çalı benim sevdiğim...

Benim çığlıklarım,
Hep yüreğimde yankılanır.
Siz o yüzden duyamazsınız.

Benim gözyaşlarım,
Hep içime akar.

Beni unuttuğunu,
Bir dosttan öğrendim.
Doğrusu;
Hiçte içerlemedim.
Benim çektiğim acıları,
Sen çekmedin diye;