Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Laf anlamaz,dinlemezi,
Bıraktım kendi haline.
Sevdayı,aşkı bilmezi,
Bıraktım kendi haline.

Gülmek bilmez kaderimi,

Bir denizin ortasında,
Alabora olmuşum ben.
Vurgun yemiş bu yüreğim.
Efkara boğulmuşum ben...

Çırpınıyorum olmuyor,

Bir gün çıkıp geleceksin,
Beni affet diyeceksin.
Hadi ben affettim farzet,
yıllara ne diyeceksin.

Belki de diz çökeceksin,

Gözlerini tabloma çizdim,
Bakışını zihnime.
Sözlerini şiirime yazdım,
İsmini kalbime.

Vazgeç desem de

Masamızda Birinci sigaramız,
Yanında demir, muhtar çakmağımız.
Hele kıtlama şekerli çayımız;
Ulan ne güzeldi o yıllarımız...

Bir senede iki bayram,
Hiç birinde gelmez selam.
Gözyaşlarım yağmur gibi,
Dökülüyor dolam, dolam.

Yağmur toprakla buluştu,

Böyle değildin eskiden,
Ne oldu sana böyle yar?
Daha dün el ele iken,
Aramıza ördün duvar.

Sende sevdin, etme inkâr,

Böyle Olmamalıydı sonumuz

Ay ışığında yakamoz,
O uykusuz, ben uykusuz.
Martılar seni soruyor,
Sen gideli, herkes mutsuz.

Haritaların başında oturup,
cetvelle kader çizenler…

Bir ülkeyi bir kalem darbesiyle bölüp,
adına “düzen” diyenler…

Sensizlikle arkadaş,
Kimsesizlikle kardaşım bu gece.
Dudağımda bir sigara,
Yüreğimde bir yara,
Çaresizlikle yoldaşım bu gece.
Resmini yaptım;