Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Elde değil yıkılıyor insan...
Sevip sevilmediğinde,
Değer verilmediğinde,
Hep karşısına çıktığı halde,
Bakıp görülmediğinde yıkılıyor.
Başı dumanlı dağ olsa,

Bu gece de üstümde dam yok,
Yıldızlarımızı izliyorum ilk günkü gibi.
Senin olan daha bir parlamış,
Daha bir büyümüş,
Benim ki ise uzaklaştıkça sönmüş,
Gittikçe küçülmüş,

Ben seni yüreğime beklerken,
Sen yine aklıma geldin.
Avuçlarına bırakıp ta kalbimi al derken,
Sen gittin aklımı aldın.
Tüm varlığımı sana vermeyi dilerken,
Sen ala ala ahımı aldın.

Bir sızı var bu aralar kalbimde;
Ya yüreğimde yeni bir yara açtın,
Ya da kanayan yarama,
Tuz basıp kaçtın.
Ya kalbimi üç kuruş için,
Aleme sattın,

Yoruldum git diyorsun tamam da,
Elimden tutarak çıkamadığın dağa,
Yalnızken nasıl tırmanacaksın.
Vazgeçtim demiyorsun anladım da,
Varlığımda dayanamadığın bu ayaza,
Yokluğumda nasıl dayanacaksın.

Bunca yıldan sonra;
Sanmam artık;
Sen de beni sevesin,
Sanmam ki özleyesin,
Bekleyesin gel diyesin.
Benim seni istediğim gibi,

En zoru da ne biliyor musun?
Yaklaştıkça uzaklaşıyor.
Uzaklaştım sandığın anda ise,
Hayaliyle kucaklaşıyorsun.
Gözünü kapayınca karşında buluyor,
Açtığında ise;

Bir şey vardı,
Adına güven dediğim.
Ne yazık kimse kalmadı,
Ardımda güvendiğim...
Yalanmış...
Dünya dediğin,

Yanında emekliyordum.
Sakın kalkma gider diyordum.
Lakin sen gittin ve ben yürüdüm.
Anladım ki yokluğunda hemen büyüdüm...
***
Yanında sevinçten ağlıyordum,

Yazık ki yokmuş kıymetim.
Zaten bu yüzden kopmakta kıyametim.
Anladım ki yokmuş değerim.
Bu sebepten her zulme boyun eğerim.
Vaktiyle neyim var neyim yoksa,
Hepsini sana verdim.