Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Uzak dur yanar dediler.
Döner diye de eklediler.
Ah gönül ah aşıksın ya,
Yanar döneri bile yanlış anladın.
Yanmayı duyunca,
Sen gibi alev alır sandın...

Yani sen şimdi gittin öyle mi?
Bir daha geri dönmeyecek misin?
Yani her şey bir anda bitti mi?
Bir daha yüzümü görmeyecek misin?
***
Demek sen artık yoksun...

Nasıl bir yanılgıdır,
Seni benden alıp götüren.
Nasıl bir yanlıştır,
Bitmez denilen bu aşkı bitiren.
Ey gökleri yerlere indiren,
Yerleri diplerle bir eden.

Sen bulut oldun da,
Ben yağmur olup yağmadım mı?
Sen şiir oldun da,
Ben kalem olup yazmadım mı?
Söyle sen rüzgar oldun da,
Ben yaprak olup savrulmadım mı?

Yanında rüyadaydım,
Ayrılınca ayıldım.
Uykuda dünyadaydım,
Öldüğümde uyandım.

Yoklukta varlık vardı,

Gönül üzülüyor,
Yaptıkları için,
Yapmadıkları için.
Söyledikleri için,
Sustukları için.
Üzülüyor işte için için...

Ey aşk elinden bertaraf olan kalbim.
Yan sende.
Dilediğin kadar,
İstediğin kadar yan.
Ancak ne kadar yansan da,
Sakın belli etme yandığını.

Yanlış anlama,
Bazen yangını söndürmek için,
Yine yangın çıkarmak gerektir.
Sana sevgiyle bakmam da,
Kalbimi tekrar yakmam da ondan.

Yardım et can...
Yoklar arasında var olmaya,
Gidenler arasında kalmaya,
Olmazlar içinde olmaya çalışıyorum.
Yardım et can,
Günahtaki sevabı,

Ben baştan yanlış yaptım.
Ne olursa olsun,
Seni içime atmayacaktım.
Kim bilir?
Belki o zaman,
Yaram değil, yarim olurdun...