Adanın günaydını oldun günom,
Mağosa'nın begonville denize açılan sokakları gibisin,
Lefke'nin Larnaka'nın esintili dağ havasında nefesim ,
Girne'nin denizinde ılık yaz meltemi gibisin,
Pile Köyü'de sınıra ulaştım Rum elinde en uzak özlemimsin,
Sahi Kıbrıs'ı evimi sana nasıl anlatsam da gözlerimdeki özlemi anlarsın ,
Ben seni hiçbir sebep aramadan sevdim,
Yenik bir kalpten geçtim ben,
Yolum hep zordu kaderimde zordu ,
Işık saçan kirpiklerdeki hareye takıldım,
Sadece seni sevmekle kalmadım ben,
Hasretini de sevdim.
Adıyaman’da şen ramazanlar vardı.
Badem çiçekli tarlaya bakan bir köy evi.
Fıstık ağaçları.
Akşamcıda içilen kahve.
Gençtik.
Güneş gülümsedi hücrelerimde,
Altın ışıklar dalga dalga oksijeni okşarken,
Hafif bir deniz tuzu kokusu taşındı rüzgârla.
Rüzgâr fısıldadı: “Hayat kısa, güzel yaşa,”
Ve ben bıraktım sorumlulukları,
Bıraktım dalgaların köpüğüne karışan gölgeleri gibi.
SEN
Ne çabuk affet deyip geçtin ki,
Ne çabuk ezanlar ki dünya yeryüzüne gülümserken güneşinden geçtin!
BEN
Sabrı sukunetinde kalbinde vefanda vicdanında diledim .
Mahsumun anlamını idrak edene kadar düşündüm
Gülüşündeyim dedin gülüşünde ,
Ankara 'ya anlattım seni
Anıttepe'den Anıtkabir'e açılan sokaklardı bir huzur vardı ,
Cennetinden mi kalbime açılan sokaklardı huzur sebebim,
Sen ki kirpiklerindeki günışığına hasretliğim ,
Sen ki kalbimde ruhumda bütün varlığımda sensin,
İçimde ateşten bir gömlek var,
Ne yangını diner ne de özlemi ,
Özlem mi vatan gibi vefalı sevgisine sahip,
Yangın mı hiç dinmeyen bir sızıya karşı direnç bandım ,
İlkti hep kalp sancısı der geçerim sandım ,
Nerden bileyim ateşten gömlek olup hep yakacağını sevgilim,
Özledim küçük kızın üşüyor,
Sarılmadığında araftayım yerim yok,
Tanrımdın ya ,
Evimizi yuva kılan babamdı,
Berattı ya kandilindi ya ,
Sessizce yalvarırım,
Uyku, bir zamanlar evdi.
Ev, senin sesindi baba.
Şimdi mezar taşı soğuk,
Ama toprağın altında bir bahar var.
Yağmur yürüdüğüm yolları çoğalttı,
Ayaklarım takatsiz,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!