Can Çalışkan Şiirleri - Şair Can Çalışkan

Hayata açılan perdelerin,sevgide sebat edemeyenler yüzünden grileşmişse,
Ayakların iyi niyetle çaldığı her kapıdan ihanetin karasına bulanarak dönmüşse,
Ve belin "canın" bildiklerinin bıçak darbesiyle bükülmüşse
Namına söylenen her güzel söz usulca geçip gider kenarından
Ne bir hakaret boynunu büker, ne bir iltifat göğsünü gerer.
Ve adına yazılan her şiir hükümsüzdür yüreğinde,

Kasım'ın ortasında,sevdanın yol ayrımındayım.
İnce ince bir sen yağıyor yüreğime.
Eli ayağı buz kesiyor albümdeki yar'sız fotoğrafların.
Anıların her biri bir yanda,toplamayla baş edemiyor elim ayağım.
Canımdan can gidiyor,gözlerim çaresiz...sadece izliyor.
Biliyorum bu saatten sonra hiç bir kuvvet,

bakışlarımı YEMİN bil.
kavl-i leyyin kıl sözlerime.
lakin;
yine de
çırpınış yoksa yüreğinde
SEVDAYA dair,

Gençliğim avuç içlerimdeki güller gibi soldu,zamansız.
Çocukluğumu hiç sorma,
Benim bile bilmediğim o eski zamanlardan kalma hüzünlerle sarardı,
Eski siyah beyaz resimler gibi çabucak,apansız.
Ne zaman büyüdüm,ne zaman yaşlandım..?
Benim mi bu titrek eller,bu buğulu gözler,ak düşmüş bu saçlar..?

Ellerin ne zaman bir başkasına dokunsa acısı en çok yüreğime dokundu
Gözlerin ne zaman bir başkasına vurulsa sızısı en çok can evimi vurdu
Şimdi hangi yöne dönsem yokluğundan arta kalan gülüşlere çarpıyorum, İki kaşının arasından vurulmuş ümitlerimle
Feri sönmüş gözlerinin arasından süzülen
Ve her bir satır aralarında binlerce çığlığı barındıran
Sahipsizliğin kol gezdiği bir hikayede lalettayin biriyim sayende..

İnsan zamanla herşeyi rutine bağlıyor.
Yemek yemeyi,işi gücü,ıykusuzluğu,
Sahte tebessümleri,
"Nasılsın" sorusuna söylediği "iyiyim"leri

Bir tek yüreğe düşen yarin özlemiyle gözden düşen yaşları hariç...

Aklıma her düştüğünde ağzımın kenarından dışarı çıkmaya can atan şiirlerim var..
Saç diplerimden tut tırnak aralarıma kadar doluyor cehennemin
Ne yaparsam yapayım törpülenmiyor yaşattıkların
Ve hiçbir yara bandı kapatmıyor ellerimden koparken bıraktığın griyi
Üstelik bir yüzük parmağım da yok artık
Öptüğün yerden kangren oldu

Kim bilir, belki bir gün gelirsin.
En umulmadık zamanda kalbime girdiğin gibi paldır küldür girersin şu kapıdan içeri.
Pencere kenarlarında,cam buğularına karışan hayallerimi boşa çıkarmazsın.
Yollara düşen gözlerimi,kaldırımlara serilen ümitlerimi beraber ayağa kaldırırız kim bilir.
Odama sinen sensizliği beraber kovar,kirpiklerimi kıran hırçın yaşları mutluluktan akıtırız belki.
Sen "hiç değişmemişsin" dersin,bana yaşattığın sensizliğin acısını hafifletmek için

Kim bilir şimdi ne yaparsın
Film mi izlersin
Çay mı demleyip içersin
Yoksa ben gibi eşten dosttan
Hüznün ikamet ettiği gözlerine kaçan
Özlem buğularını mı gizlersin

Bak;
Tüm ALFABE AĞLIYOR yüreğimde..
Sense, bütün HARF' leri;
tek tek KALBİMDEN söküyorsun..

Oysa;