Can Çalışkan Şiirleri - Şair Can Çalışkan

Hatırlamıyorum... Çok uzun zamandır kulağım tetikte
Sensizliğe yatırdığım gözlerim,
Gündüzleri terk eyleyip yıldızlı hazan geceleriyle dertleşmekte.
Umudun prangaladığı zamanlar, yokluğuna forsa diye acılar çekmekte.
Olmazlara eklediğim aşk bakışların benden uzaklaştıkça,
Bahardan hazana dönen ayazlarla sensizliği getirmekte.

Seni hatırlatmayacak şarkılar dinlemem lazım
Yollarım ayak basmadığın şehirlere olmalı
Adını taşıyan hiç kimseyle kesişmemeli günüm
Ve sevdiğin renk yeryüzünden yasaklanmalı
Hanımeli dikmemeli hiç kimse
Kullandığın parfümün üretimi durdurulmalı

bu doğan güneşin de bir anlamı olmalı
artık kokunu değil bizzat seni taşımalı
baktığım her yerde hayalini değil de cemalini bulundurmalı

ha bugün ha yarınlarla kandırmamalı.........

Sonu sana varmayan yollara çıkarsam kırılsın ayaklarım
Mısrası seni anlatmayan şiirler yazarsam kopsun kollarım
İçinde senin olmadığın hayata gözlerimi açarsam o gözler kör baksın
Sensiz nefes aldığım her dakikam özüne hasret kalsın
Aramızdaki en uzak mesafe bir adım ötenden uzak olursa,
Sol yanını hak etmezsem, yurtsuz bırakılmış mülteci sayılayım

dur durak bilmeden içinde kaybolduğum koca bir ufkun vardı
şimdilerde küçücük bir HİÇ'liğe sıkıştı kaldı
etrafında dört dönen kuşlara,
ayaklarına vuran dalgalara,
saçını okşayan rüzgarlara
omuzlarına dokunan "kızım ne oldu'lara" susan,

Şimdilerde herkesin yüreği herkeste.
Kimi sevebilirsin ki.?
Öyle karanlık ki ardı arkası,
Bir Şems koysan da göremezsin ki.
Âşk'tır deyip varsan sofrasına,
Haram lokmayla doyamazsın ki.

Avuç dolusu dualarım var..
Her gece gizli gizli okuduğum..
Azaldıkça acısı artan sevgilere,
Gidip de dönmeyen sevgiliye,
En çok sana,bir de bana..
Bende etkili oldu da,

epey zaman oldu içimdeki mavilikleri donduralı
hayli yollar katettim, menzili sana varmayan
ne sancılı geceler uyuttum koynumda, sara sarmalaya
her aklıma düştüğünde içimi kaplayan sıcaklığını,
önüme ilk çıkan cami avlularının ayazlarına terkettim,çaresizce
nafile....

Nedir bu bizdeki beceriksizlik anlayamadım...
Ne ben seni yazmaktan vazgeçiyorum.
Ne de sen! Kalemin ucuna takılıp sayfalara düşmemeyi beceriyorsun...
Bu şehirden kaçmaya çalıştıkça, içimde yeni şehirler inşa ediliyor. Yeni medeniyetler kuruluyor parmaklarımın ucunda. Ruhumda ki kalabalık çoğaldıkça sana bağımlı kalan yalnızlığımda çoğalıyor.
Çoğulluğun ortasında nasıl azalmayı başarabilir insan. Azalıyorum işte! Buram buram "SEN" kokan yağmurlu bir sabahın başlangıcında...
Ve zamanla anlıyor ki insan kimden kaçarsa en çok onda sırıl sıklam ıslanıyor.

"Gelecek" diye diye Ekimi de uğurladım.
Önümüz Kasım.
Bilmem daha fazla dayanır mı sevdalı başım.?
İçimden bir ses "daha pek çok ayı uğurlarsın" diyor ya,
Olsun....Ben gelmeyişini bile beklemeye razıyım....