Bülent Dağlı Şiirleri - Şair Bülent Dağlı

Ağaçlar yaprak döker,
Çiçekler,dallarına küser,
Kuşlar,özgürlüğe veda eder,
Balıklar,yosun cennetine,
Güneş,doğmaktan ve batmaktan,

Okadar aşıktım ki.!
Aşkım''ın meyvesini toplamak için,
Dilenciler,
Tren vagonları gibi,
Sıra sıra dizilmişlerdi.
Ay kızıl,

Tekrar demliyorum yüreğimde,gelirsin diye.
Aşk bana... neler yaptırıyor,seni üflüyor benligime.
Zamanın bir vakit ezan sesinde,
Senin için damlasaydı düşüncelerim,
Hıçkırıklara karışırken,

Seni düşünüyorum çok uzaklardan,
Gün batımı İstanbul’da.
Yorgun ve bitkin gönlümün sesiyle
Sana sesleniyorum.

Ne güçlüyüm,
Hayalimde bile,tutamıyorum kendimi.
Bu günlerde,
Koşacağım yanına,salya sümük,
Başımı yastığa gömer gibi.

Sana âşık olmayı ben istemedim.
Benim içimdeki güç sana yöneldi.
Ben beni dilsiz kelimelerle frenlerken,
İçimdeki güç “sen, sen” diye yüklendi.

Rüzgarların,
İsmini kulağıma,fısıldadığı bir gün.
Yorganım,mor bulutlar olmuş,
Yastığım,ağlayan gökyüzü.
Kendimi,yağmur damlalarına,

Şimdi bunu yazarken,
Dilim gönlüme,bildirim yapıyor.
Harflere seni dokuyarak,
Enstrüman eşliğinde,
Her kelimesi olay olsun,

Seni ne çok seveceğim
Dil bulmayacak sevişlerim
Kalbimde ısıtıp ısıtıp dem edeceğim
Sen bilmeyecek sevişlerim

Ne zamandı hatırlayamıyorum
Belkide hak evinde,çocukların meleklerle semasında
Belkide aşka kapılıp kendimi yok sayışımda
Yada mor bulutların kızıla boyanışında
Seni düşünmüş olmalıyım
Kalbim çınlamış olmalı