Karanfil kokulu çay içerdi,kızımın annesi.
Teni karanfil kokar,nefesi karanfil kokardı.
Avuç içlerinden öptüğüm de,kendimden geçer,
Karanfil bahçesinde,yeniden biterdim.
Çok üzüldüm şimdi,
Oysa,senin ardın sıra,ben gelmeliydim.
Döktüğün yapraklarını,
Ben toplayıp,
Binlerce papatya,el salladı sana,
Beyaz yapraklarına,düştü silüetin,
Dahaların öncesinden,
Bir kaç saatin de,
Yeşildi,
Kırılganlıklarını bir seferde çek içine
İçin kırılsın eski bir gecekondu gibi
Onarılmayı bekleme içten dışa
Onurun kaybolur onursuz kalırsın
Söyleyemediklerimi dile alalım
Bilirsin dil kalbe indirir
Sonra bulutlara yazarız
Bulutlar yağmur olarak yağdırır
Bir özlem var içimde
Hayallerimin yarısına gelmiştim
Hayallerim benim yarımı bitirmiş
Hep bir sevgiliye takılmış kalmıştım
Hayallerim sadece saç tellerini avuç içlerini öpmekti
İstanbulda bu sabah cuma,
İnanılmaz güzellikte gök kubbe.
Sevgiliye damlar gibi damlıyor,
Şehrin topraklarına rahmet.
Çocuklugumun masumiyetinde,
Ağaçlar yaprak döker,
Çiçekler,dallarına küser,
Kuşlar,özgürlüğe veda eder,
Balıklar,yosun cennetine,
Güneş,doğmaktan ve batmaktan,
Tekrar demliyorum yüreğimde,gelirsin diye.
Aşk bana... neler yaptırıyor,seni üflüyor benligime.
Zamanın bir vakit ezan sesinde,
Senin için damlasaydı düşüncelerim,
Hıçkırıklara karışırken,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!