Bülent Dağlı Şiirleri - Şair Bülent Dağlı

Gönlüm yandığı zaman,
Ateşle su karışımı,
Pavyon kadınları gibi dağıtır.
Bir sigara yakarım,
Kalbim kırılır,

Aşk,aşktan yansımadır.
Yansıt bana aşkın,ya hûû.!!
Katık edem,güzel cemalin,
Yansıt bana aşkın,ya hûû.!!

Aşkı bilmeyene anlatmak zordur,
Bildirmek hak işi.
Hak kendin koyar da, aşkı koymazsa,
Yanar durur ,aşkı cahil de arayan kişi..

Artık günleri unuttum.
Mevsimleri de,
Hangi gün,hangi ay,
Dalların çiçeklere boyun eğdiği,
Mevsim de miyiz.?

Nar-ı aşkınla yandık, dün gece,
Yandık, yandık, sönmedik dün gece,
Biz ay aydınlatır sanır idik geceyi,
Yangınımızla aydınlanmış kâinat, dün gece.

Şimdi ben mecnunu da anladım.
Leyla sebepse bu yaraya,
Mecnun kime yandı,
Yardan ziyade, Yaradan'ı anladım.

Ben yaremi bilirim de, yarem beni bilmez.
Kanatırım derinden, yarem bunu görmez.
Düğümlenir sokaklarım, geçit vermez.
Ben yaremi bulurum da, yarem beni bulmaz.

Aşk yokluktan doğar.
Var olur hiç olur.
Hiçlik makamında,
Kalem olur.
Beyaz sayfalara damlayan ,mürekkep olur.
Varlıkta can bulmaz aşk,

Bir makam verdiler, bir de işlik,
Aptal olmadan, abdallığa göz diktik.
Bir fidan dikse idik, gönül toprağına,
Görse idik, abdallık nasıl bir hal ola.

Her sevgi yeşerir kendi içinde,
Ama aşka dönüşür, ama hakka.
Yalnızlıkta böyle bir şeydir,
Ama aşka dönüşür, ama hakka.