Bugün son vedayı yaptık

BUGÜN SON VEDAYI YAPTIK

Bugün son vedayı yaptık...

Biraz küfür vardı dilimizde,
biraz şükür
ve biraz da gözyaşı
kimsenin görmediği yerlerde.

Sana kızdım bugün.

İçimde biriktirdiğim
ne varsa döküldü dudaklarımdan.

“Böyle mi bitecekti?” dedim,
“Bunca sevda
bir vedaya mı sığacaktı?”

Sonra sustum.

Çünkü bazı vedaların
söylenecek sözü kalmıyor.

İnsan bazen
en çok sevdiğine
en ağır cümleleri kuruyor.

Belki kızgınlıktan,
belki çaresizlikten,
belki de
gitmesini istemediğinden...

Bugün son kez
gözlerine baktım.

İçimden binlerce cümle geçti.

“Kal” demek istedim.

Diyemedim.

“Gitme” demek istedim.

Dilim dönmedi.

Sadece baktım...

Ve anladım ki
bazı insanlar
hayatımızdan çıkarken
ardında koca bir sessizlik bırakıyor.

Sen gittin.

Ben kaldım.

Biraz eksik,
biraz kırgın,
biraz da
kendime yabancı...

Bugün
sana kızdım.

Sonra şükrettim.

Çünkü seni tanıdım.

Sevmenin ne olduğunu
seninle öğrendim.

Bir insanın
başka bir insanı
nasıl özleyebileceğini,
nasıl bekleyebileceğini,
nasıl gecenin bir yarısı
hiç konuşmadan
sadece onu düşünebileceğini
sen öğrettin bana.

Sonra ağladım.

Sessizce...

Öyle herkesin göreceği gibi değil.

İçimde ağladım.

Gözlerimden düşen
her damla yaşta
bizim yarım kalmış hikâyemiz vardı.

Birlikte güldüğümüz günler,
söylediğimiz sözler,
kurduğumuz hayaller...

Hepsi geçti gözümün önünden.

Ve bugün
hepsine bir veda ettim.

Kendime de söyledim:

“Artık bekleme...”

“Artık arama...”

“Artık dönmesini umma...”

Ama kalbim
aklım kadar güçlü değildi.

Kalbim hâlâ
senin gittiğin kapıya bakıyordu.

Bugün son vedayı yaptık.

Belki gerçekten sondu.

Belki bundan sonra
aynı sokakta yürüsek bile
birbirimize yabancı olacağız.

Belki bir gün
adını başka birinin ağzından duyacağım
ve sadece içimden
“Bir zamanlar...” diyeceğim.

Bir zamanlar
çok sevdiğim biriydi.

Bir zamanlar
hayatımın en güzel yeriydi.

Bir zamanlar
uğruna kendimi bile unuttuğumdu.

Bugün biraz küfür ettim sana.

Hakkım varsa helal ettim.

Yoksa da
zamanla unuturum.

Biraz şükrettim Allah'a.

Çünkü her bitiş
bir başka başlangıcın kapısıdır.

Biraz da ağladım...

Çünkü insan
sevdiğine veda ederken
güçlü kalamıyor.

Bugün son vedayı yaptık.

Sana son kez
“kendine iyi bak” dedim.

Ama içimden geçen
çok başkaydı:

“Keşke kalabilseydin...”

“Keşke biz
bu kadar kolay bitmeseydik...”

“Keşke sevdamız
bir vedaya yenilmeseydi...”

Ama olmadı.

Bazı hikâyeler
mutlu sonla bitmiyor.

Bazı insanlar
birbirini çok sevse bile
aynı yolda yürüyemiyor.

Biz de
yürüyemedik.

Şimdi yolun açık olsun.

Benim yolum da
bundan sonra sensiz.

Ardından bakmayacağım
demiyorum.

Belki bir süre
bakacağım.

Ama bir gün
başımı kaldırıp
kendi yoluma döneceğim.

Bugün son vedayı yaptık...

Biraz küfür,
biraz şükür,
biraz gözyaşı...

Ve geriye
tek bir cümle kaldı:

Seni çok sevdim...
Ama artık
seni bırakmayı öğrenmem gerekiyor.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ