Yaşamayan Bilemiz Vedayı

**Yaşamayan Bilemez Vedayı**

Kolay sanır dışarıdan bakanlar,
İki kelimeyle bitti sanırlar.
Oysa bir ömrün devrildiği anı,
Gözüyle görmeyen nereden bilsin?

Sessizce çekilip gitmek değildir,
Bir kapıyı vurup çıkmak hiç değil.
İçindeki şehri ateşe verip,
O yangında kalmaktır veda.

Dudaktan dökülen bir "hoşça kal"ın,
Göğsünü nasıl bıçak gibi yardığını,
Nefessiz kalmanın ne demek olduğunu,
O eşikten geçmeyen nereden bilsin?

Bir fotoğrafta donup kalır zaman,
Yatak soğur, odalar dilleşir.
Yüreğin etten kemikten çekilmesini,
Yaşamayan bilemez vedayı...

Her gün yeniden ölmektir adı,
Sessizce, hiç gürültü çıkarmadan.
O nihai kopuşun ağır yükünü,
Sırtlamayan bilemez vedayı...

Sırtlamayan bilemez vedayı...
O yük ki, omzuna bindikçe çökerdir insanı,
Attığın her adımda dizlerini kırar.
Geride bıraktığın bir çift göz değil sadece,
Geleceğe dair ne varsa hepsini yakar.

Bir şarkı çalar aniden, bir koku geçer sokaktan,
Toparlanmış sanırsın, vurur seni yeniden.
Herkes hayatına kaldığı yerden devam eder de,
Sen mahsur kalırsın o son kelimeden.

Bitti derler, "Geçer zamanla, unutursun."
Oysa zaman sadece yarayı kabukla örter.
İçeride kanayan o gizli nehri,
O yangında kül olmayan nereden bilsin?

Şimdi hangi limana yanaşsa bu yorgun gemi,
Fırtınası dinmez, dalgası bitmez.
Bu ağır sessizliğin, bu koyu vedanın
Sancısını çekmeyen, halden anlamaz...