Bu Yalancı Dünya Şiiri - Mustafa Alp

seni sevince hani cennet olacaktı.

kim söyledi bunu?
hangi umut,
hangi masal,
hangi çocuk kalbi inandırdı bizi?

ben seni severken mevsimler değişmedi.
saatler durmadı.

gökyüzü, bir tek benim için yıldız eksiltmedi.
ama içimde,
adı konulmamış bir şehir sessizce yıkıldı.

kimse enkazını görmedi.
çünkü insanın içi, en sessiz depremdir.

sonra anladım.

ayrılık, gitmek değildir.
ayrılık, bir gün adını söylemeye korkacak kadar çok sevmiş olmaktır.

sokaklardan geçtim.
herkes bir yere yetişiyordu.
bir tek ben, senden eksilen ömrüme.

bütün aynalar yüzümü gösterdi.
hiçbiri eskisi gibi gülen adamı göstermedi.

insan, birini kaybedince yalnız kalmıyor.
kendine dönecek yolu da kaybediyor.

bir gece,
ellerimi gökyüzüne açtım.
ne seni istedim,
ne de geri dönmeni.
sadece, seni sevdiğim halimi geri istedim.

çünkü en büyük kayıp,
giden insan değil,
onunla birlikte içinden ayrılan kendindir.

şimdi biri bana
bu dünya nasıl bir yer? diye sorarsa,
uzun uzun konuşmam.
bir avuç toprak alırım.
bir avuç da kalbimden.

ve derim ki.
ikisi de aynı şeyi saklıyor.
biri ölüleri.
biri, geri gelmeyecek günleri.

ve gün gelir,
adın unutulur.
sesin unutulur.
yüzün bile zamanın yağmurunda silinir.

ama bazı insanlar gitmez.
çünkü onlar, hatıra olmaz.
insanın kalbine ikinci bir kalp gibi yerleşir.

işte o yüzden,
bu yalancı dünya benden ne aldıysa alsın.
ben bir insanı bütün kalbimle sevmiş olmanın utancını değil,
şerefini taşıyorum.

ve eğer bir gün mezar taşımın başında
tek bir cümle okunacaksa,
ne adımı yazın,
ne doğduğum günü.

sadece şunu yazın
bir kalbi kırılınca,
kimsenin kalbini kırmamayı seçti.

✍️