Bu Şehir Sensiz Şiiri - Mustafa Alp

bu şehir sensiz.
ve anladım ki
meyhanelerde taşan kahkahalar
hep biraz yalanmış be güzelim.

bir masaya dört adam oturuyor şimdi,
biri rakıyı övüyor,
biri devleti sövüyor,
biri eski aşklarını anlatıyor,
öteki susuyor.
en çok da o susan adamı anlıyorum ben.

çünkü insan
gerçek acısını bağıra bağıra değil,
bardağın dibine baka baka yaşarmış.

sokaklar hala kalabalık.
tramvaylar geçiyor,
vapur düdükleri martıları ürkütüyor,
çaycı aynı sesle bağırıyor.
taze çay var.

ama bilirsin işte.
bir insan gidince
şehir yerinde durur da
dünya biraz kayarmış.

sen gittin.
ben önce sigarayı artırdım,
sonra geceleri.
uyku dedikleri şey
fakir tesellisiymiş meğer.
gözünü kapatıyorsun diye
dert gitmiyor ki insanın.

bir ara aynaya baktım geçen gece.
yüzüm değil,
beklemek yaşlanmış.

şimdi hangi masaya otursam
bir sandalye eksik geliyor gözüme.
hangi şarkı çalsa
içinde senin yarım bıraktığın yer sızlıyor.

kahkahalara gelince.
heh.
en büyük yalan orada işte.

insanlar gülerken
sanki hiç dağılmamış gibi davranıyor.
oysa herkesin içinde
kimseye göstermediği bir mezarlık vardır.

kimi annesini gömer içine,
kimi çocukluğunu,
kimi de
bir daha sarılamayacağı insanı.

ben seni gömdüm bu şehrin her köşesine.
şimdi hangi sokağa dönsem
bir hatıran çıkıyor karşıma.

şu köşe başındaki simitçi bilir mesela.
bir sabah ellerin üşümüştü de
çayı iki avucunla tutmuştun.
ulan, insan bazen
bir çift üşüyen ele ömrünü veresiyor.

ama hayat dediğin şey
şerefsiz bir hancı gibi.
kimseyi uzun tutmuyor yanında.

kim geldi geçtiyse
bir iz bırakıyor masada.
kiminin ruj izi kalıyor bardakta,
kiminin küfrü,
kiminin duası.
seninse sessizliğin kaldı bende.

ve en kötüsü ne biliyor musun?
alışıyor insan.

bak buna çok küfrediyorum işte.
çünkü insanın yarasına alışması
biraz ölmesi demek.

şimdi geceleri çıkıp
şehrin kaldırımlarında dolaşıyorum.
sarhoş değilim aslında.
sadece içimdeki yokluğun dengesini arıyorum.

bir dilenci gördüm dün gece.
Allah rızası için, diyordu.
cebimde para yoktu ama
içimden dedim ki
kardeşim,
Allah varsa
biraz da bizi sevsin.

çünkü sevda dediğin şey
kitaplarda anlatıldığı gibi değilmiş.
öyle güllü mektuplarla falan yürümüyor hayat.
bazen insan
sevdiğinin ardından
bir ömür kendi içine sürgün oluyormuş.

ve şimdi anlıyorum.
bu şehir sensiz değil sadece,
bu şehir biraz da vicdansız.

çünkü herkes yaşamaya devam ediyor
sen yokmuşsun gibi.

oysa ben
her akşamüstü güneş batarken
içimden hala aynı cümleyi geçiriyorum.

ulan be kadın.
sen gidince
şehrin bile tadı kaçtı…

✍️