Bu Çağ Utansın Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Zift karası göklerin altında ezilen ruhum
Aynalarda parçalanan o solgun hayaletim
Zamanın keskin çarkı öğütürken ömrümü
İhanetin zehrini içiren bu çağ utansın

Kırık döküm umutlar serpilmiş yollarıma
Dikenli sarmaşıklar dolanmış kollarıma
Suskunluğun mühürlü kuşu konmaz dalıma
Vefasızlık tahtında kurulan bu dağ utansın

Ufuk çizgisine kan damlıyor akşamüstü
Rüzgar saçlarımı yolup bir yana bürüdü
Adımlarımı çeken bataklık ta derine
Gözlerimin yaşıyla sulanan bu bağ utansın

Kuytu köşe başında beklerken ecelimi
Kimseler duymadı ki sızlayan telimi
Kurşun gibi ağırlaşan o tutmaz elimi
Acıyı bal eyleyip sunan bu çağ utansın