Hiçlik Sancısı Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Varlık dediğin rüya, bir hiçliğin sancısı,
Hasret, zaman dışından gelen bir yabancısı.
Ben miyim bu mekânda, yoksa ruh kiracısı?
Sonsuzluğun içinde, nokta bile değilim.

Zaman, kör bir değirmen, öğütür her anımı,
Hangi boşluk doldurur, benim eksik yanımı?
Hayat denen bu hapis, emiyor hep kanımı,
Kendi yokluğumun ben, en kadim kefiliyim.

Sınırları çizilmiş, masalın içindeyiz,
Neden ve sonuçlarda, hep başka biçimdeyiz.
Belki hiç var olmadık, sadece niçindeyiz,
Hiçlikten gelen sesin, en dilsiz vekiliyim.